Blogowe trendy

Mój blogowy Reader (ten od Google) oferuje od niedawna informację o trendach w subskrypcjach. To doskonale ulepszenie.

Ta nowa funkcja informuje ile postów i jakie przeczytałem. Dzięki temu wiem, że w ramach mych 66 subskrypcji przeczytałem w ciągu ostatnich 30 dni 571 postów! Już teraz mnie wcale nie dziwi, dlaczego ostatnio na nic nie mam czasu i jestem taki zmęczony.

Dzięki trendowi wiem również ile postów dziennie ukazuje się w moich subskrypcjach. Masa! Oczywiście prowadzi TechCruch (przeszło 8 postów dziennie) a tuż za nim inne profesjonalne blog technologiczne. Pinoteka Didixi z wynikiem 3,5 posta dziennie stawia dzielnie czoła tej internacjonalnej konkurencji.

Nareszcie więc dokładnie wiem na co poświęcam tak dużo czasu i rozumiem dlaczego mi go brakuje.

Na ten brak czasu narzekają też inni blogerzy - Didixi częściej, a ostatnio też między innymi Empiryk i Marcin M. Może więc również w przypadku blogowania mniej znaczy więcej?

Poranek w wiedeńskiej kawiarni

Wczoraj raniutko spędziłem przeszło godzinkę w kawiarence. Takiej tradycyjnej, wiedeńskiej kawiarni (Kaffehaus) jak z obrazka jakiego starego. Te kawiarnie to kawał tradycji. Tutaj jeszcze przed stu laty koncentrowało się życie kulturalne i intelektualne tego miasta. Było to ulubione miejsce spotkań dla wszystkich. W nich również powstało niejedno dzieło literackie czy naukowe. Nieco ciekawych informacji na ten temat można znaleźć tutaj i tu. Oczywiście jeszcze więcej w źródłach niemieckojęzycznych.

Jeszcze do dzisiaj można w wiedeńskich kawiarniach zastać wielu austriackich prominentów, szczególnie tych z kręgu kultury. Również szefowie firm omawiają chętnie swe interesy w zaciszu lekko odseparowanego stolika z wygodną do siedzenia kanapką. Ale również wysocy rangą politycy nie stronią od nich.

Kawiarnie te otaczają swych gości taką szczególną atmosferę przytulności w swych wysokich pomieszczeniach ze zczerniałym od dymu sufitem, olbrzymimi kryształowymi żyrandolami, pokrytymi pluszem, wygodnymi siedzeniami, krzesłami od Thoneta i obowiązkowymi stolikami z marmuru. Są tam wygodne siedzenia, podają naprawdę dobrą i a przede wszystkim mocną kawę i zawsze jest aktualna prasa. A i ciastka są warte kilku dodatkowych punktów BMI. Kawiarnie wiedeńskie nie są hałaśliwe, ale też nie całkiem ciche. Takie w sam raz. Człowiek po prostu dobrze się w nich czuje.

Niestety te wiedeńskie kawiarnie powoli wymierają. Wypiera je Starbucks i jakieś podrzędne włoskie sieci. Te które pozostały oblężone są przez turystów i brak im przez to tego szczególnego nastroju. Są jednak ciągle jeszcze takie perełki tradycji w których czas zdaje się stać w miejscu. Nieco oddalone od szlaków turystycznych przyciągają jak magnes swą tradycyjną klientelę.

W jednej z takich oto kawiarni spędziłem dzisiejszy poranek. Zamówiłem dużą kawę z mlekiem zwaną tutaj "grosser Brauner" i sernik wiedeński, który tu robią nieco inaczej niż w Polsce. Przez moment gapiłem się wokół, przysłuchiwałem rozmowom z pobliskich stolików i przyglądałem innym gościom. W kawiarni było w miarę spokojnie, pomimo zwykłego porannego ruchu.

Po dobrej chwili tej twórczej kontemplacji wytarmosiłem notebooka z teczki i zająłem się nieco pracą. O dziwo, pomimo tych najróżniejszych dźwięków do mnie docierających i obcego otoczenia, pracowałem bardzo efektywnie, rozsądnie skupiony. Te kawiarniane rozmowy i różne dźwięki docierały do mnie jakby mocno stłumione w taki raczej przyjemny, nie zakłócający sposób. Rejestrowałem je po prostu ale bynajmniej nie wytrącało mnie to z mego skupienia i nie odwracało mej uwagi od pracy. Od czasu do czasu rozglądałem się wokół nie przestając rozmyślać nad moim tematem. A w mej głowie kiełkowała powoli myśl, że taki styl pracy naprawdę odpowiada mi.

Nawet nie zauważyłem kiedy minęła godzinka. W pośpiechu spakowałem notebooka, zapłaciłem i z żalem opuściłem kawiarnię. Czas aby wracać z powrotem do tego naszego pędzącego świata.

Blog tematyczny

Niekiedy zamieszczałem na tym blogu również bardziej fachowe posty. Wiem, że nie były to posty dla każdego. Sądziłem jednak, że poprzez właściwe kategorie (tags, labels czy jeszcze inaczej w zależności od bloga) każdy znajdzie z łatwością tematy, które go interesują.

Obserwując jednak zachowanie mych czytelników, za których łaskawe zainteresowanie niniejszym serdecznie dziękuję, jak również moje własne doświadczenia z odwiedzania innych blogów, stwierdziłem, że raczej mało kto wyszukuje interesujące go tematy poprzez kategorie.

Zapewne większość z nas zagląda po prostu do innych blogów i przegląda nowe posty zupełnie niezależnie od kategorii, jakiej ten post jest przyporządkowany. Jeżeli jakiś post nas nie interesuje to go nie czytamy. Jeżeli na danym blogu jest sporo postów, które tematycznie nas nie interesują, to przestajemy po prostu odwiedzać ten blog.

Z powyższego powodu postanowiłem przenieść moje "fachowe" posty na nowego, specjalnie w tym celu stworzonego bloga "Not Only Information Security". Tam będę zamieszczał posty na temat bezpieczeństwa IT i innych z IT związanych tematów.

Długo rozważałem za i przeciw zanim zdecydowałem się na ten krok. Prowadzenie jednego bloga, pracując jednocześnie w dużo więcej niż pełnym wymiarze godzin, to zadanie wcale nie łatwe. A co dopiero dwóch. "Czy lepiej mieć bloga z dwoma lub trzema postami na tydzień czy dwa blogi aktualizowane dużo rzadziej?" - to było ten mój dylemat nad którym zastanawiałem się dobrą chwilkę. Ostatecznie jednak zdecydowałem się na klarowność tematyczną.

Wszystkich zainteresowanych tematyką bezpieczeństwa IT (ale nie tylko) serdecznie zapraszam do "Not Only Information Security". Polecam jednocześnie posta o semantycznym webie, którego tam zamieściłem. Semantyczny Web, kto wie może to właśnie ten następny ważny krok w rozwoju internetu?

Putin we Wiedniu

Rosyjski prezydent zaszczycił swą obecnością stolicę walca. W trakcie tej krótkiej bo jednodniowej wizyty Putin spotkał się z wieloma znaczącymi politykami austriackimi, złożył kwiaty pod pomnikiem żołnierza radzieckiego i odwiedził kapiący złotem rosyjski kościół prawosławny.

Głównym celem tej wizyty było podpisanie umów gospodarczych w wysokości 3 miliardów euro. Rosjanie lokują coraz więcej kapitału w zachodniej europie.

Temat nieprzestrzegania praw obywatelskich w Rosji nie ominął Putina i tutaj. Rozmawiali o tym z nim austriaccy politycy - przynajmniej tak twierdzili. Na konferencji prasowej Putin ostro odparł zarzuty dziennikarzy. Przytoczył on raporty Amnesty International, wedle których w Austrii zdarzają się przypadki złego traktowania murzynów przez policję. Tak więc w każdym państwie, a nie tylko w Rosji, zdarzają się przypadki nieprzestrzegania praw człowieka. Austriacy lepiej niech się zajmą swoim podwórkiem i nie wtrącają w rosyjskie sprawy. Rzekł car Putin. A w jego głosie była wyraźna nutka irytacji i lekko wyczuwalna groźba.

"Inteligentny" Mybloglog

Serwis Mybloglog podoba mi się. Lubię te "buźki", które pozostawiają odwiedzający mnie. Zachodzę do nich wtedy i niekiedy odkrywamy tak wspólne zainteresowania i poglądy. Również możliwość przesyłania wiadomości innym, w sytuacji gdy nie dysponujemy ich adresem emailowym, to bardzo fajna rzecz. Trochę mniej cenię te communities, ale do kilku sam wpisałem się.

Chyba jednak byłem zbyt pasywny w tym względzie. Ostatnio Mybloglog usamodzielnił się i przejął inicjatywę. Ku memu zdumieniu co chwila dostaję od niego emaila o tym, że właśnie wpisał mnie do tej czy innej community. Podobno odwiedzałem te inne blogi, lub są mi tematycznie bliskie. Tak próbuje Myblolog wyjaśnić mi swe decyzje, ale ja mam na ten temat zupełnie odmienne zdanie.

Mybloglog twierdzi, że to super usługa dla mnie. Ja natomiast sądzę, że to absolutnie złe posunięcie. Wnet będą wszyscy we wszystkich communities i cała zabawa w te community nie będzie miała w ogóle sensu.

A tak między nami to naprawdę nie lubię aby jakiś durny softwer podejmował za mnie decyzję. Ta rzekoma inteligencja denerwuję Do czego to prowadzi!

The Progress Paradox

W trakcie mych internetowych podróży gdzieś tam w niezbadanych otchłaniach internetu natknąłem się na pojęcie "The Progress Paradox". Poszperałem trochę w sieci i znalazlem w ThinkThank na ten temat obszerny wywiad z Greggiem Easterbrookiem, autorem książki pod tym samym tytułem.

Jako "Progress Paradox" określa Easterbrook znaczącą rozbieżność pomiędzy dużym wzrostem zamożności społeczeństwa, a jego malejącym poczuciu zadowolenia.

Easterbrook pisze naturalnie o społeczeństiwe amerykańskim. Pomimo pewnych różnic między Ameryką a Europą sądzę jednak, że generalnie ten "Progress Paradox" pojawia się w każdym bogatym, czy bogacącym się zachodnim społeczeństwie, a więc nie jest zupełnie fałszywy w Polsce.

(Amerykańskie) Społeczeństwo jest wedle wszelakich statystyk coraz zamożniejsze. Ludzi stać na coraz lepsze samochody, coraz większe domy, dobre jedzenie, egzotyczne urlopy, żyjemy dużo dłużej i jesteśmy zdrowsi niż pokolenie naszych rodziców o dziadkach nie wspominając. Ilość przestępstw spada (tak to jest przynajmiej podobno w Ameryce), środowisko jest w dużo lepszym stanie niż przed laty, ubieramy się dużo ładniej i jadamy w dobrych restauracjach.

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, więc że żyje się nam lepiej niż kiedykolwiek dotąd. Pomino to poczucie zadowolenia ( a co dopiero szczęścia) zmalało. Ludzie nie są szczęśliwi, nie są zadowoleni i ich odczucie sytuacji jest całkiem inne niż wskazywałyby na to te wszystkie wzrastające nieustannie statystyki.

Dlaczego tak jest? Dlaczego pomimo tego objektywnego przyrostu dostatku ludzie nie są zadowoleni?

Najkrótsza odpowiedź to cytat ze znanej piosenki "bo pieniądze szczęścia nie dają". Być może to właśnie nadmierny "materializm" naszych czasów i brak wartości spirytualnych prowadzi do tego niezadowolenia.

Easterbrook przytacza wiele przyczyn tego stanu, które tutaj w skrócie wymienię:

• Chociaż ludzie są coraz zamożniejsi, to coraz więcej jest jescze bardziej zamożnych. Wszyscy widzą (kolorowe gazety, telewizja) ich sposó życia i to wyzwała zazdrość.
• Poprzez kumulowanie materialnych dóbr szczęścia nie można osiągnąć. Ludziom brakuje sensu w życiu - według Easterbrooka religii, zasad etycznych i dzieci. Szczególnie brak dzieci odzwierciedla się negatywnie na poczuciu zadowolenia. Jeżeli tak naprawdę jest to dlaczego ludzie nie mają więcej dzieci?
• Coraz więcej ludzi żyje samotnie. Poprzez brak lub graniczone kontakty socjalne powstaje duża pustka, a przez to niezadowolenie

Ja dodałbym do tego:

• Do lepszego łatwo się przyzwyczaić, gorsze trudno zaakceptować. Wszystko co już mamy i osiągnęliśmy jest oczywiste i całkowicie normalne.
• Musimy dużo więcej pracować niż kiedyś. Ten dzisiejszy "dobrobyt" oznacza w większości pracę w wymiarze dużo większym niż 40 godzin. Mało kto jest w domu o trzeciej czy czwartej po południu. Większość twierdzi, że pracuje tak długo, bo im to sprawia przyjemność. Tak naprawdę jednak to przymus ekonomiczny, a cierpi na tym z pewnością tak ważne dla poczucia szczęścia życie rodzinne.
• Społeczeństwo konsumpcjyne produkuje ciągle olbrzymią masę dóbr i wytwarza w nas poczucie potrzeby. Ta liczba niezaspokojonych potrzeb rośnie dużo szybciej, niż tych na które możemy sobie pozwolić.

Lustracja w austryjackiej prasie

O polskiej lustracji pisują nieco inni. Z regóły nie najlepiej. Po wyroku trybunału "Der Standard" zamieszcił informację na ten temat i do tego przedruk sporego artykułu Michnika pod tytułem "Zemsta zamiast wolności".

W artykule tym Michnik rozliczył rządzących za popełnione błędy i błędną politykę. Michnik zaliczył Kaczyńskich i ich zwolenników do obozu obawy i zemsty i wezwał wszystkich zwolenników wolności, otwartości i tolerancji do walki z nimi.

Przewartościowanie

Są takie chwile w życiu, że nagle cały nasz świat wartości zmienia się, albo wręcz wali się. To wszystko, co do niedawna było istotne, to co zaprzątało naszą uwagę w zupełności, odpływa w jednej chwili na drugi plan. Cały nasz świat dążeń i celów, ta absolutna koncentracja na wytyczone zadania, wszystko to nagle przestaje być ważne.

To przewartościowanie to najczęściej efekt wypadku, choroby czy innego nieszczęścia. Ten gwałtowny impuls wyrywa nas z utartego szlaku, z naszych schematów myślowych. Stary świat odpływa wtedy całkowicie, a umysł nasz absorbują tylko te nowe wyzwania.

Kilka razy przeżyłem sam takie chwile. Jak wtedy, kiedy po wypadku leżałem jakiś czas przykuty do łóżka, albo ostatnio kiedy B bardzo poważnie zraniła sobie rękę. W obu przypadkach, po pewnym czasie, wróciłem do dawnego rytmu i mniej lub więcej "starych" wartości. Wydaje mi się, że poprzez te zmiany stałem się jednak nieco bogatszy, bogatszy o pewne doświadczenie, które uczyniło mnie bardziej świadomym. Sądzę, że po każdym takim dramatycznym wydarzeniu moja skala wartości życiowych nieco zmieniła się.

Takie przewartościowania, chociaż z regóły spowodowane przez bardzo przykre zdarzenia, to wyjątkowa szansa na zastanowienie się nad życiem. To tak jakby w trakcie biegu zatrzymać się na chwilę, aby sprawdzić czy biegniemy w dobrym kierunku.

Te momenty pozwalają nam spojrzeć na życie z trochę innej strony i wymuszją odpowiedź na pytanie "Czy to co wydaje nam się tak szalenie ważne jest naprawdę bardzo ważne?".

Sądzę, że to wielka życiowa sztuka od czasu do czasu zatrzymać się na chwilkę w tym naszym biegu i rzetelnie odpowiedzieć sobie na to pytanie.