Pokazywanie postów oznaczonych etykietą social networking. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą social networking. Pokaż wszystkie posty

wtorek, października 27, 2009

TED również po polsku

Jednym z najciekawszych serwisów jakie powstały w internecie jest niewątpliwie TED. TED to wspaniała organizacja, której celem jest rozpowszechnianie idei tego wartych. W tym celu TED organizuje cały szereg konferencji na które zaprasza wybitnych myślicieli, ludzi nauki, przedsiębiorców czy innych oryginałów. To w większości ludzie z wielką pasją, którzy w porywający, a zarazem bardzo przystępny sposób opowiadają o swoich ideach, swoim życiu i osiągnięciach. Ludzie ci chcą poprzez swoją działalność zmienić świat, a TED pomaga im dotrzeć do milionów odbiorców, TED nagrywa ich prelekcje na wideo i publikuje je na swym portalu.

Wszystkie prelekcje na konferencjach TED są po angielsku. Bardzo wielu ludzi włada tym językiem. Jednak równie liczni są ci, którzy mają problemy w zrozumieniu trudnych tematów w obcym języku. Dla nich TED uruchomił nowy program - "Otwarty projekt tłumaczenia" - już jakiś czas temu, a ja właśnie to spostrzegłem i uprzejmie informuję. W ramach tego programu woluntariusze - a jest ich aktualnie około 140 - tłumaczą prelekcje na 80 różnych języków w tym również polski.

Uważam, że to wspaniała idea TED, aby w ten sposób jeszcze bardziej rozpowszechnić dobre i ciekawe idee. Zachęcam wszystkich do zapoznania się z TED - http://www.ted.com/translate/languages/pol.

sobota, września 12, 2009

Wiejski Internet

Zafascynowani wspaniałymi możliwościami jakie mamy do dyspozycji dzięki internetowi często zapominamy o równie zdumiewających komunikacyjnych zdolnościach tradycyjnych grup społecznych. A takich klasycznych przykładów jest mnóstwo, jak na przykład błyskawiczne rozpowszechnianie się różnych nowinek plotek wewnątrz firmy.

Ostatnio na własnym przykładzie przekonałem się o niezwykłej zdolności komunikacyjnej małej wioski. Otóż przed kilkoma dniami nasz husky zamiast grzecznie leżeć w ogródku wybrał się na samodzielna wędrówkę po wsi, albo mówiąc dosadnie zwiał nam. Nad ranem spostrzegliśmy jego znikniecie i przerażeni ruszyliśmy na poszukiwania. Po godzinie bezowocnego obszukiwania wsi i okolicznych pól autem i rowerem moja Pani wpadła na genialny pomysł, aby pytać ludzi czy nie widzieli tego naszego łobuza. Spytała kogoś na ulicy, on coś tam słyszał i wysłał nas do sklepu. Okazało się, że w sklepie (jedyny we wsi) już wszyscy wiedzą o bezpańskim psie, a panie z urzędu gminy próbują się do nas dodzwonić. I tak oto dowiedzieliśmy się, że nasz pies leży sobie na podwórku jednego z domów czekając cierpliwie na swoją ulubiona psia koleżankę.


Od czasu tego zdarzenia chyba każdy mieszkaniec wsi (około tysiąca ludzi) wypytuje mnie dokładnie. Czy to mój pies zwiał? A jak to było? A dlaczego i tak prawie bez końca.


W mgnieniu oka więc praktycznie cała wieś dowiedziała się, że mój pies zwiał. I to całkiem bez internetu. ;)


poniedziałek, sierpnia 10, 2009

Facebook dla firm

Pomału również i firmy odkrywają socjalne serwisy. Te wspaniałe serwisy, które my, prywatni konsumenci, znamy i cenimy już od dłuższego czasu powoli wkraczają również do firm. Nie jest to proces łatwy, bo firmowe otoczenie i socjalne serwisy to jak ogień i woda. Z jednej strony many hierarchiczne i skostniałe struktury, a z drugiej spontaniczność i niczym pohamowaną kreatywność. Pomimo tych zasadniczych różnic firmy zaczynają rozumieć co tracą nie wprowadzając socjalnych serwisów. Firmy zrozumiały to, nie dlatego, że ktoś potrafi przedstawić pozytywny efekt tej inwestycji (businessowy plan). O nie, tego jeszcze nikt nie dokonał nawet w przypadku rzeczy tak absolutnie niezbędnej jak mail. Tak jak w przypadku większości dużych innowacji technologicznych pewne zmiany w firmach po prostu stają się. Ktoś tam założył wiki, ktoś pisze bloga, administratorzy uruchomili serwera do wirtualnej komunikacji i rozdają znajomym cody dostępu. A z drugiej strony olbrzymia ilość pracowników w swym prywatnym życiu jest bardzo aktywna na blogach, Facebookach czy Twiterach. I nie tylko pracowników, ale także klientów i partnerów. To wszystko w pewnym momencie osiąga masę krytyczną i biedna firma po prostu nie ma innego wyjścia.

Również i moja firma - Telekom Austria - rusza w kierunku socjalnych sieci. Powierzchowna analiza wykazała, że przeszło 30% z nas używa prywatnie Facebooka, a 17% Xing. Telekom Austria chce wykorzystać ten potencjał dla siebie i na początek założyła firmową stronę na Facebooku. Ciekawe co z tego wyniknie?

Oczywiście nie wszystkie firmy idą w tym kierunku. Znam sporo firm, które zabraniają pracownikom używać Facebook & Co w godzinach pracy. Wiele firm używa w tym celu różnych filtrów automatycznie blokujących dostęp do tych serwisów z sieci firmowych. :(

Ja uważam, że to absolutnie fałszywa strategia. Polecam tutaj ciekawy podcast Petera Day (BBC) o tym jak duże internacjonalne firmy używają socjalne serwisy. Otóż te olbrzymy zrozumiały, jak wykorzystać kreatywność i spontaniczność pracowników dla interesu firmy. Cena za to jest wysoka, bo firmy muszą w dużym stopniu zrezygnować z tak chętnie używanej kontroli. W tych firmach każdy może opublikować co chce na wewnątrz firmowych serwisach. I okazuje się, że firma nie traci na tym, a wręcz przeciwnie zyskuje. :)

wtorek, sierpnia 04, 2009

Facebook nie tylko dla młodych

Wczoraj rozmawiałem z ważna osoba w naszej firmie. Osoba wysoko postawiona, poważna, wbita solidnie w lata. Rozmawialiśmy na nieco nudne tematy zawodowe aż w pewnym momencie zaczęliśmy gaworzyć o socjalnych sieciach i faceboooku. Wtedy to ujrzałem nagle błysk w oku mejego kolegi, ożywił się on znacznie i z młodzieńczym zaangażowaniem wygłosił pełen zapału półgodzinny wykład na temat faceboooku i jak to on ze swoimi znajomymi i rodziną z niego korzysta.

Otóż facebook umożliwił jemu intensywny kontakt z córka zaangażowaną w projekty socjalne w Australii i resztą rozsianej po świecie rodziny i grupy przyjaciół. Stworzyli oni na facebooku zamkniętą grupę wewnątrz której publikują prywatne zdjęcia i informują się wzajemnie o tym co właśnie robią.

Ta powszechnie dostępna i jak widać zrozumiala i łatwa w obsłudze technologia - mój kolega nie jest bynajmiej informatykiem - pozwala im pokonać dzielacy ich dystans i utrzymywać intensywne kontakty. I jak widać na przykładzie mojego kolegi wiek nie stanowi tu żadnej bariery.

niedziela, grudnia 07, 2008

Samoorganizacja

Nowe technologie internetowe mają coraz większy wpływ na to jak pracujemy i spędzamy wolny czas. Obserwujemy niespotykany rozwój różnorakich socjalnych serwisów, w ramach których użytkownicy nie tylko konsumują informację, ale równocześnie ja tworzą (user-generated content). Często te różne spontanicznie powstające projekty są w stanie bez trudu konkurować z profesjonalnymi produktami.

Wielu z nas zadaje sobie jak to jest możliwe, że grupa laików organizuje się sama, tworzy coś nowego i osiąga przy tym bardzo dobra jakość. Jak to jest możliwe, że te niezorganizowane instytucjonalnie inicjatywy trwają przez długi czas i ciągle się ulepszają? Czy te samoorganizujące się inicjatywy to tylko przejaw krótkotrwałego trendu, czy realna alternatywa dla hierarchicznie zorganizowanych firm?

Clay Shirky, profesor na
New York University i badacz socjalnych i ekonomicznych skutków internetowych technologii, uważa, że mamy tutaj do czynienia z nową wartością, która na stałe zmieni nasz sposób pracy. Jego zdaniem hierarchiczne struktury organizacyjne już teraz nie radzą sobie z olbrzymią złożonością problemów dzisiejszego świata. Są zbyt wolne w reagowaniu na zmiany, a przede wszystkim nakład na koordynację wielkich przedsięwzięć i dużych grup ludzi. To właśnie w zakresie koordynacji systemy samoorganizujące się są zdecydowanie lepsze od tych tradycyjnych, zorganizowanych hierarchicznie.

Clay Shirky wykorzystuje każdą okazję, aby głosić wyższość systemów samoorganizujących nad hierarchicznymi. Swe tezy przedstawił w wielu odczytach, jak również w swojej nowej książce "Here comes everybody".

Tę współczesną samoorganizację spontanicznych inicjatyw internetowych umożliwiają te oto cztery podstawowe funkcje nowych technologii:

- Wspólne korzystanie (Sharing)
- Dialog (Conversation)
- Współpraca (Colaboration)
- Kolektywne działanie (Collective Action)

Spontaniczne organizowanie się bez formalnych organizacji to wielka siła. Już teraz korzystamy codziennie z jej tworów w postaci różnych produktów z kuźni "Open Source", czy niezliczonych inicjatyw w socjalnych sieciach. Rola samoorganizacji będzie jednak nadal wzrastać, gdyż obok swej przewagi w zakresie koordynacji wygrywa ona jeszcze mocniej w temacie motywacji. Ta dobrowolność uczestniczenia w samoorganizujących się strukturach rozwiązuje automatycznie problem motywacji. A motywacja pracowników to drugi wielki problem systemów hierarchicznych, z którym nie dają sobie one tak naprawdę radę. Równocześnie nieustanny dalszy rozwój internetowych narzędzi jest, obok pozytywnej motywacji, drugim motorem napędowym samoorganizacji.



Linki:

- Clay Shirky
- Instytucja czy współpraca? Shirky w TED Talk
- Shirky o swojej książce "here comes everybody"
- Wiki o "here comes everybody"
- Recenzja Arka o "here comes everybody"


wtorek, listopada 04, 2008

Jak spędzamy nasz wolny czas?

Ano przeważnie marnujemy go siedząc przed telewizją. W swej keynote na tegorocznej konferencji Web 2.0 Expo Clay Shirky namawiał słuchaczy, aby zamiast oglądać telewizję zajęli się tworzeniem socjalnych projektów.

Clay Shirky, badacz socjalnych i ekonomicznych skutków internetowych technologi, porównywał czas jaki spędzamy przeciętnie przed telewizją do nakładu pracy potrzebnego na stworzenie wikipedii. Szacuje się, że stworzenie wikipedii zajęło około 100 milionów godzin. 100 milionów godzin to olbrzymia ilość czasu. To 163 żyć! Niektórzy dziwią się skąd twórcy wikipedii mieli tyle czasu. Od telewizji odpowiada Shirky! To znaczy zamiast oglądać telewizję pracowali i nadal pracują nad tym wspaniałym projektem.


Te kolosalne 100 milionów godzin sami tylko amerykanie spędzają w każdy weekend oglądając reklamy. Tak tak tylko i wyłącznie reklamy!


A czas spędzany przez Amerykanów przed telewizją w ciągu całego roku można by wykorzystać na stworzenie co co najmniej kilkuset tysięcy takich projektów jak wikipedia! A jakie to wspaniałe projekty można by zrealizować gdyby wykorzystać światową konsumpcję programów telewizyjnych!


Tak więc drogie Panie i Panowie zamiast gapić się wieczorem w telewizję dołączmy do tych wielu fascynujących socjalnych projektów! Nie trzeba całkiem rezygnować z telewizji. Wystarczy już jeden procent światowej konsumpcji telewizyjnej aby stworzyć kilka czy kilkanaście nowych wikipedi!



wtorek, lipca 15, 2008

Nie ilość ale jakość jest decydująca!

Bombardowany codziennie wiadomościami o coraz to nowych serwisach web 2.0 koncentruję się przede wszystkim na ich przydatności w mym codziennym webowym życiu. Obserwuję też z dużym zachwytem jak niektóre z tych serwisów niejako z dnia na dzień osiągają olbrzymią popularność, na blogach wszyscy o nich piszą, a ich strony odwiedzają miliony. Podziwiam też ich zdolność stworzenia z tych, jak mi się wydaje, banalnych idei fenomenalnie funkcjonujące serwisy.

Przyznam się, że chyba nigdy nie zastanawiałem się jak wielkie tak naprawdę są te firmy, aż do momentu w którym dosyć przypadkowo przeczytałem na blogu Roberta Scoble krótki post o Friendfeed. Friendfeed to aktualnie szalenie popularny serwis, który z grubsza rzecz biorąc informuje nas na bieżąco o wszelakich aktywnościach naszych znajomych na przeszło 30 różnych serwisach. To działa nieco tak jak Mybloglog, który mnie informuje o tym, że ktoś z moich kontaktów zamieścił gdzieś komentarz czy opublikował zdjęcie na Flikr, czy też opublikował posta na swym blogu.

Otóż jak pisze Scoble firma Friendfeed ma tylko 8 (!) pracowników. Tak, tak tylko ośmiu! No ale nie są to byle jacy ludzie. Większość z nich to gwiazdy z Googlowego firmamentu, które już niejeden udany projekt mają za sobą.


Dopiero w tej chwili dotarło do mnie, że te jakże popularne firmy są takie całkiem malusieńkie. Ot garstka zapaleńców, którzy dniem i nocą - walcząc ze zmęczeniem organizmu wszelakimi środkami, podobno ostatnio coraz częściej za pomocą lekarstwa
Provigil - realizują swoje wizje i marzenia, aby zmienić - oczywiście na lepszy ;) - świat, zdobyć sławę, bogactwo czy co tam ewentualnie jeszcze dla nich ma znaczenie.

Jak to jest możliwe, że te maleńkie grupki tworzą produkty i serwisy o których cały świat mówi, a i nierzadko dziesiątki milionów ich używają? Czy to nie jest wspaniale, że pół czy cały tuzin błyskotliwych ludzi może aż tak zmienić świat? Dla mnie to naprawdę duża rzecz!


Poszperałem nieco w webie i wyszło, że i inne popularne serwisy też nie mają dużo więcej pracowników. Na ten przykład bardzo popularny Twitter zatrudnia aktualnie 20 ludzi, a Digg nieco ponad 60. Facebook minął wprawdzie granicę 500 pracowników, ale to jednak już całkiem inny kaliber. Firma ta miesza całkiem nieźle w samej czołówce (to znaczy wśród Google, MySpace i Yahoo). Gdyby więc zliczyć tych wszystkich, którzy tworzą te najbardziej znane serwisy Web 2.0 (ale nie uwzględniając molochów pokroju Google, MS czy Yahoo) to ile ludzi zebralibyśmy? No może w sumie z dziesięć tysięcy?


czwartek, lutego 28, 2008

Wikinomia - Czy powszechna współpraca rzeczywiście zmieni wszystko?

O książce Dona Tapscotta, Wikinomics: How Mass Collaboration Changes Everything pisałem już tutaj. Ta pochwała powszechnej (partnerskiej) współpracy, chociaż wydana na początku zeszłego roku, cieszy się nadal sporą popularnością i jest często cytowana. Na blogu Wikinomics trwa ciągle jeszcze gorąca dyskusja.

Idee Tapscotta chociaż niekiedy nieco naciągane dla potrzeb jego tez są jednak naprawdę warte uwagi. Kilka aktualnie opublikowanych obszernych recenzji pozwala zapoznać się z głównymi ideami Tapscotta.


I tak
Ed Gottsman na blogu "Beetwen the Lines" komentuje ją dosyć krytycznie.

Jest też polska recenzja! Agnieszka Koszowska obszernie opisała tę książkę na jej blogu Bibliowizjoner.


wtorek, lutego 26, 2008

Za darmo

Każdy z nas korzysta regularnie z kilku czy kilkunastu darmowych serwisów internetowych. Ta darmowa dostępność do różnych informacji i serwisów, szczególnie tych z zakresu socjalnych sieci, jest już dla nas tak oczywista, że nie zawsze zadajemy sobie pytanie, jakie będą tego konsekwencje ekonomiczne i społeczne.

Na temat "Czy darmowe informacje i serwisy to tylko przejściowa moda czy trwały model businessowy?" i "Co jest motorem tej darmochy?" toczy się gorąca dyskusja między sceptykami, a zwolennikami tego nowego modelu.

Większość firm oferujących darmowe serwisy finansuje się z reklam (jak na przykład Google), albo traktuje darmową część serwisu jako zachętę dla innych przez nie oferowanych usług.

Alex Iskold w ReadWriteWeb twierdzi, że darmowe serwisy są wręcz niebezpieczne. Jego logika jest nieco pokrętna, bo akceptuje tę darmochę, ale tylko do pewnego stopnia. Według niego bardzo bogate firmy mogą poprzez darmowe oferty zrujnować normalnie funkcjonujące firmy. Sądzę jednak, że ten przykład Iskolda to typowy i znany od dawna dumping, czyli sztuczne (poniżej kosztów własnych) obniżanie cen, tak aby zniszczyć konkurencję.

Szalenie ciekawy wywiad z Chrisem Andersonen można posłuchać w IT Conversations. Chris Anderson, wydawca magazynu Wired,wymyślił pojęcie "long tail" i napisał książkę na ten temat, o której pisałem w tej notce. Anderson przedstawia całą gamę aspektów związanych ze sprzedażą informacji i serwisów za darmo. Nie jest to jednak strategia jednostronna. Pewne formy informacji można oferować za darmo, inne za darmo w powiązaniu z reklamą. Są też sytuacje, w których klasyczna sprzedaż jest najlepszym rozwiązaniem. Anderson daje tu jako przykład swoją nową książkę. Jej wersja mp3 ma być darmowa. W wydaniu audio będzie przeplatana reklamami. No i ukaże się w wersji drukowanej z całkiem normalną ceną.

Anderson wyjaśnia też mechanizmy prowadzące do darmochy. Trzy główne czynniki są motorem w kierunku gospodarki "darmowej":
  1. Digitalizacja informacji. Informacja dzięki postępującej dygitalizacji "uwolniła się" od fizycznych nośników. Możemy słuchać muzyki bez płyt, oglądać filmy bez taśm, czytać gazety i książki online bez wersji drukowanej. Również Software jest formą informacji. Digitalna informacja ma jedną podstawową cechę diametralnie różną od obiektów fizycznych. Można tworzyć kopie tej informacji praktycznie bez żadnych dodatkowych kosztów.
  2. Malejące koszty komputeryzacji. Wydajność naszych komputerów rośnie nieustannie w tempie eksponencjalnym (zgodnie z empirycznym prawem Moore'a), a koszta tego sprzętu spadają w pobliże zera. Jeżeli więc dany serwis sprzedaje informację, a koszta obsługi dodatkowych klientów są zbliżone do zera, to lepiej oferować tę usługę za darmo i szukać innego przynoszącego zysk produktu.
  3. Woluntariat. Gotowość ludzi do niepłatnej pracy istnieje też poza internetem. Internet stworzył jednak wspaniałą platformę do dużo lepszej współpracy, dzięki której takie projekty jak Wikipedia, Linux, czy inne produkty z kuźni Open Source stały się możliwe.
Te trzy punkty to też odpowiedź na pytanie Edwina Bendyka z Antymatrix dlaczego idea Open Source nie sprawdziła się w realu? Otóż przede wszystkim dlatego, że w realu mamy do czynienia z obiektami fizycznymi, których koszta produkcji i kopiowanie jest związane ze znacznymi kosztami. Wyprodukowanie n dodatkowych aut kosztuje prawie n razy koszta jednego auta. Wyprodukowanie n dodatkowych kopii Windows Vista kosztuje maksymalnie kilka centów!

niedziela, lutego 03, 2008

Obserwujmy się, czyli paradoksy sieci socjalnych

Przyglądając się tej orgii różnorakich serwisów socjalnych, których główną ideą jest ujawnienie możliwie dużej ilości informacji o sobie, zastanawiam się jak szalenie świat zmienił się w ostatnich pięćdziesięciu latach.

Jeszcze dobrze pamiętam czasy kiedy "1984" Orwella wywoływał dreszcze strachu u czytelników. Wszyscy bali się strasznie tego nieustannego obserwowania, bycia pod ciągłą kontrolą. Jedno z głównych zagrożeń, które przerażało ludzi w tych nie tak znowu odległych czasach to była wizja totalitarnego systemu, który nieustannie kontroluje wszystkie poczynania obywateli.


Jednak rok 1984 minął, nic specjalnie złego się nie wydarzyło więc i ludzie przestali się bać. Ich nastawienie do obserwowania, do prywatności zmieniło się chyba wręcz radykalnie. No bo jak inaczej wytłumaczyć ten fenomen socjalnych sieci?


Blogowanie to przecież nic innego jak informacja o nas dla wszystkich. Bez większych oporów piszemy o naszym życiu, o naszych myślach i przeżyciach. Serwisy takie jak Mybloglog (ale to nie jest jedyny taki serwis) ujawniają jednoznacznie, jakie inne blogi odwiedzamy.


Szczytem tej paranoi są dla mnie mini- czy mikro-blogi. Te wszystkie Twittery, Tumblry czy Blipy to dopiero kopalnia wiedzy o nas. Zakładając konto na Blipie rzuciły mi się w oczy dwie grupy: "Obserwujący" i "Obserwowani". Jak zrozumiałem ze wstępnej informacji głównym celem tego serwisu jest informowanie innych o tym co robimy, gdzie jesteśmy, jakie strony czy wideo aktualnie oglądamy, co słuchamy itd. Do zamieszczania tych informacji można też stosować najprzeróżniejsze kanały jak komunikatory, maile czy smsy. A obserwujący są natychmiast informowani o wszystkim co dotyczy obserwowanego przez nich obiektu.


Ludzie! W jakich czasach my żyjemy! Informacje raczej ukrywane kiedyś przed ciekawością obcych teraz są publikowane dobrowolnie i bez przymusu dla wszystkich! Jednocześnie zamieniliśmy się w detektywów, śledzących nieustannie kroki innych.

Służby wywiadowcze oniemiały z wrażenia. W pierwszym momencie miały wrażenie, że oto otwiera się przed nimi współczesne Eldorado. Ludzie sami przynoszą im informacje, które dotychczas musieli mozolnie z dużym nakładem pracy zbierać. Pewnie niektórzy już zaczęli martwić się o swoje miejsce pracy. Jak to tak dalej będzie, to oni będą niepotrzebni! Szpiedzy wnet jednak zauważyli, że to informacyjne Eldorado to taka mała pułapka. Ten wspaniały świat informacji zaczął przysypywać ich swym bogactwem. Takiej nawału informacji nie jest w stanie przerobić nawet NSA!

Jaki będzie następny krok? Ano myślę, że niedługo każdy będzie biegał z kamerą (a chyba z kilkoma, bo widok musi być przecież panoramiczny) i mikrofonem na głowie. Każda chwila naszego życia znajdzie się natychmiast na "MyLiveBlog" (Tytuł zastrzeżony przez mnie ;) ) i będzie dostępna online dla naszych obserwatorów.


PS. Ponieważ technologia rozwija się eksponencjalne to wnet pojawią się czytniki myśli, a wraz z nimi .....


niedziela, stycznia 20, 2008

Upowszechnianie wiedzy

Kilka wolnych dni między świętami, a sylwestrem wykorzystałem do wykonania już od długiego czasu planowanych udoskonaleń mojego komputera. Między innymi zainstalowałem również wtyczkę TV firmy Pinnacle. Teraz jestem wielo-funkcjonalny - mogę jednocześnie być w internecie i oglądać programy TV!


Od pewnego czasu używam jako systemu operacyjnego Ubuntu (to taka południowo-afrykańska wersja Linux). Niestety instalowanie takich różnych dodatków pod Linuxem nie jest tak proste jak pod Windows, bo producenci nie oferują sterowników dla Linuxa, a ja na dodatek nie jestem specjalistą od Linuxa.


Poprosiłem więc mojego syna o pomoc i przyglądałem się jego pracy. Chłopak szybko znalazł w google informacje jak tę wtyczkę TV zainstalować. Wykonaliśmy wszystkie zamieszczone w długiej liście konieczne kroki instalacyjne, ale ciągle coś tam nie działało tak jak trzeba. Znowu google i gdzieś tam w forach krótka wzmianka o rozwiązaniu - jak widać już ktoś na świecie borykał się z tym problemem i znalazł rozwiązanie. Kilka klików w klawiaturę i działa!


Tak przyglądając się sposobowi pracy mego syna porównywałem go do mojej pracy z czasów dawnych, kiedy to jeszcze zajmowałem się administracją systemów. Wtedy (w latach osiemdziesiątych i na początku dziewięćdziesiątych) tak szybkie rozwiązanie zadań było niemożliwe. Człowiek musiał w większości przypadków sam znaleźć rozwiązanie dysponując tylko skąpą dokumentacją. Można było pogadać o tym z kolegami w pracy, ale i ich wiedza często nie wystarczała. Jako ostateczne rozwiązanie można było zadzwonić do producenta i poprosić o pomoc. Jednak to było drogie i wolne - trwało nie krócej niż kilka dni.


Różnica między wtedy, a teraz jest więc kolosalna. A to tylko nieco więcej niż 15 lat! Kiedyś taka instalacja zajęłoby z pewnością co najmniej kilka, jeżeli nie kilkanaście dni. Dzisiaj uporaliśmy się z tym zadaniem w jakieś dwadzieścia minut!


Co jednak sprawiło tę ogromną zmianę? Jakie to czynniki doprowadziły do tego wielkiego przyśpieszenia?


Moim zdaniem jest ich kilka:

  1. Powszechność informacji. Informacją dysponuje coraz więcej ludzi na świecie. To nie są tysiące czy miliony ludzi, a dziesiątki, jeżeli nie setki, milionów. Wiedza przestaje być elitarna a stała się dobrem powszechnym.
  2. Dzielenie się informacją. Olbrzymia ilość ludzi jest gotowa dzielić się swym doświadczeniem (czyli wiedzą) z innymi za darmo, publikując to na różnych forach czy blogach.
  3. Informacja dla każdego. Dzięki Internetowi i socjalnym sieciom coraz większa ilość wiedzy jest dostępna dla każdego. Dzisiaj mamy dostęp do skumulowanej wiedzy setek milionów ludzi.
  4. Szybkie wyszukiwanie informacji. Bardzo efektywne wyszukiwarki (jak Google, Yahoo czy MSN) umożliwiają mam szybki i efektywny dostęp do tego przeogromnego zasobu wiedzy. Dostęp ten jest wręcz błyskawiczny - w ciągu kilku minut znajdujemy to czego szukamy.

A jak będziemy pracować w niedalekiej przyszłości?


Faktem jest, że ilość dostępnej informacji powiększa się praktycznie codziennie i rośnie eksponentialnie. Wiedza rozprzestrzenia się też coraz szybciej. To doprowadzi z pewnością do dalszych zmian. Otóż sądzę, że dwa trendy uwidocznią się już niedługo:

  1. Automatyczne tłumaczenie - Dostęp do informacji, niezależnie od języka w jakim jest ona zmagazynowana. Nie wiem na przykład czy po polsku informacje których potrzebowaliśmy do instalacji TV też w takiej ilości są dostępne, bo poruszaliśmy się po stronach angielskich i niemieckich a raz nawet coś tam znaleźliśmy na stronie włoskiej. Faktem jest, że część światowej informacji zmagazynowana jest w lokalnych językach i przez to na razie niedostępna dla wszystkich. Zapewne już niedługo pojawi się automatyczne tłumaczenie stron na dowolnie wybrany język.
  2. Automatyzacja szukania. Inteligentne automaty będą przeszukiwać zasoby internetu na nasze życzenie i dostarczać nam jeszcze precyzyjniejszej informacji jeszcze szybciej.


W przyszłości mój wnuk (którego jeszcze nie mam) zleci zadanie znalezienia wszelkich potrzebnych informacji automatycznej wyszukiwarce. Ona to zanalizuje temat i wyszuka potrzebne informacje. A może nawet przeprowadzi instalację? A on będzie w tym czasie zajmował czymś dużo bardziej interesującym.


czwartek, stycznia 10, 2008

Nasza klasa, a co potem?

Niedawno uległem presji publicznej (no może bardziej blogowej) i założyłem sobie konto na naszej klasie. Należę więc do tej "szalenie" elitarnej grupy 6 milionów Polaków, którzy się tam zarejestrowali.


Na początku poruszanie się po tej klasie wcale nie było zabawne. Leniwe serwery potrzebowały wieczność aby pokazać nową stronę. A najczęściej informowały mnie lakonicznie, że tego nie zrobią i żebym przyszedł kiedy indziej. Jednak od chyba wczoraj naszą klasę przeniesiono na nową serwerownię i wszystko działa cacy.


Bardzo szybko zorientowałem się w logice serwisu. Jest przejrzysty i łatwo zrozumiały, no a do tego ma całkiem przyjemną grafikę. Naprawdę dobrze zrobione!


Dosyć szybko też znalazłem moją klasę licealną i nawiązałem kontakt z 6 (z 42!) koleżankami i kolegami. Mojej klasy podstawowej jeszcze tam nie ma, a i mój wydział ze studiów jeszcze nie odczuł potrzeby wirtualnych spotkań.


Nieco powłóczyłem się tam po różnych klasach, oglądając profile ludzi, w większości bez zdjęć i tylko z podstawową informacją. Mało kto napisał o tym co teraz robi, albo coś więcej o sobie. Większość zamieszczanych tam komentarzy jest na temat wspaniałego wyglądu koleżanek i niekiedy nawet i kolegów. Pełno tam komentarzy w stylu - "Ach, wyglądasz wspaniale. Pomimo tych -dzieści lat absolutnie nic się nie zmieniłaś(łeś)." Oczywiście jest to szalenie przyjemne. Dochodzimy w tym momencie do wniosku, że chyba coś nie tak z naszym lustrem, bo ono pokazuje mam nieco inną osobę. Nie, nie chcę tu bynajmniej marudzić. Ludzie wyglądają naprawdę wspaniale, ale może kapkę za dużo tego krzyku o tym na naszej klasie.


W mojej klasie znalazłem też forum, o tym, że to już 35 lat od matury (tak, tak latka lecą ;-( ) i musimy się koniecznie spotkać. No a potem sporo życzeń świątecznych i noworocznych.


"No i co teraz się tam wydarzy?" - zapytuję z dużym zainteresowaniem. Nagle zbiera się na naszej klasie klasa, która naście lat się nie widziała. Wszyscy są zachwyceni, że "widzą" - chociaż to tylko wirtualnie - swoje koleżanki i kolegów. I co teraz? Czy rozpoczniemy intensywną korespondencję, czy zaczniemy się regularnie spotykać? A jeżeli tak, to czy do tego jest naprawdę potrzebna nasza klasa. Przecież spotykać można się w życiu realnym, a ci którzy chcą się z kimś z klasy spotykać na pewno to robią i nie potrzebują do tego naszej klasy. Większość ludzi z klasy mieszka przecież ciągle jeszcze w tym samym mieście, ale widują się tylko sporadycznie, gdzieś tam przypadkowo przy zakupach, czy na jakimś spacerku.


Czy może skończy się to tylko na tym, że opowiemy sobie ile mamy dzieci, żon, mężów, domów, samochodów, jaką to wspaniałą pracę mamy, gdzie to nie spędzamy urlopów i tak dalej? A potem zostanie tylko pustka i komunikacja powoli ustanie.


Czy może jednak nasza klasa jest w stanie znowu nas ponownie zbliżyć i wywołać to poczucie wspólnoty? Czy te stare emocje szkolne odżyją na tyle, że klasowe życie towarzyskie po nastu latach znowu zacznie kwitnąć? A no zobaczymy?


Ania próbuje właśnie znaleźć te dawne chwile, te klasowe flirty, ale jak pisze na swoim blogu nie jest to wcale takie łatwe!


Może ta notka brzmi nieco sceptycznie, więc chcę na zakończenie podkreślić, że ja osobiście bardzo, bardzo cieszę się z tego naszo-klasowego spotkania i będę się starał te kontakty pogłębić.


sobota, grudnia 01, 2007

Dzieci Internetu

Nie dalej niż kilka dni temu pisałem tu o olbrzymich zmianach w pokoleniowych układach, które internet wniósł w nasze życie. A tu proszę namacalny dowód tej zmiany.

Radek, człowiek bardzo młody, zamieścił na swym blogu wywiad z Kamilem. Kamil to autor poczytnego blogu i programista który właśnie wypuścił nowy serwis. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że Kamil ma dopiero 13 lat! Tak, tak trzynaście. Obu Panom serdecznie gratuluję ich osiągnięć.

A w Webstop fajny post o tym 22-letmin gołowąsie Zuckerbergu, który jest szefem Facebooka - wart podobno 2 miliardy dolców!

Jak tak dalej pójdzie to zobaczycie, że całkiem wnet spełni się ma przepowiednia i na scenie pojawi się nowa generacja twórców nowych serwisów już w wieku przedszkolnym. ;o)

Socjalny Graph

Bardzo podoba mi się prosta i przejrzysta definicja często używanych jako synonimy pojęć "Internet" i "Web", którą propaguje Tim Berners-Lee. Berners-Lee to ten facet, który zamienił nas w internautów - od kiedy wynalazł on World Wide Web spędzamy całe dnie w internecie zamiast robić coś pożytecznego. ;o)

Oto trzy podstawowe poziomy, które Barners-Lee opisuje na swym blogu:

1. Internet: połączenie (link) komputerów.
2. Web: połączenie (link) dokumentów.
3. Graph: połączenie (link) i relacja pomiędzy ludźmi i dokumentami - "rzeczy, sprawy o których traktują dokumenty".

Proste i zrozumiałe.

Web jest tutaj skrótem od World Wide Web.

Ten Graph bywa też określany jako socjalny Graph. Również Facebook używa tego określenia do opisu swej socjalnej sieci. Nieco więcej na ten temat tutaj i tu.

wtorek, lipca 24, 2007

Soundpedia - Serwis muzyczny dla nie-Amerykanów

Spore było moje rozczarowanie, gdy po przeczytaniu bloga wychwalającego pod niebiosa serwis muzyczny Pandora, wszedłem na niego po to tylko aby dowiedzieć się, że jest on zastrzeżony wyłącznie dla amerykańskich użytkowników. Podobno Panora dysponuje szalenie obszerną muzyczną bazą danych. Można tam znaleźć i posłuchać absolutnie wszystkie utwory z całego świata. Pod warunkiem, że meldujesz się z amerykańskiego adresu IP!


Próbowałem pocieszyć się odwiedzając serwis Last.fm. Jednak opuściłem go dosyć szybko zirytowany faktem, że tak naprawdę nigdy nie mogłem posłuchać tego co naprawdę chciałem. Last.fm pozwala wybrać artystę, ale zamiast jego piosenki gra jakieś tam inne, ponoć podobne. Wybierasz na przykład Dianę Krall i możesz słuchać godzinami różne jazzowe kawałki. Tylko nie panią Krall.


Po tych negatywnych doświadczeniach bez przekonania zerknąłem co oferuje Soundpedia, muzyczny serwis z Singapuru. A tu szalenie pozytywna niespodzianka! Soundpedia jest dostępna bez ograniczeń dla wszystkich i gra co sobie zażyczysz. Wybierasz na przykład artystę, a Sounpedia pokazuje wszystkie tam dostępne jego piosenki. I tych można słuchać do woli. Albo całe albumy, albo pojedyncze piosenki.


Jedyne ograniczenie Soundpedia to ilość zmagazynowanych tam artystów i ich utworów. Wprawdzie twórcy Soundpedia - między innymi Amerykanin Gregory Gumo - twierdzą, że przeciętny użytkownik znajdzie u nich to co chce słuchać, to jednak jak na razie jest to raczej wizja niż rzeczywistość. Amerykańskich piosenek rzeczywiście chyba nie brakuje - na ile ja mogę to ocenić. Gorzej jest z polskimi piosenkami. Nie znalazłem nic z tego co mnie interesuje.


A czy ktoś z Was zna taki serwis z polską muzyką?


poniedziałek, maja 21, 2007

"Inteligentny" Mybloglog

Serwis Mybloglog podoba mi się. Lubię te "buźki", które pozostawiają odwiedzający mnie. Zachodzę do nich wtedy i niekiedy odkrywamy tak wspólne zainteresowania i poglądy. Również możliwość przesyłania wiadomości innym, w sytuacji gdy nie dysponujemy ich adresem emailowym, to bardzo fajna rzecz. Trochę mniej cenię te communities, ale do kilku sam wpisałem się.


Chyba jednak byłem zbyt pasywny w tym względzie. Ostatnio Mybloglog usamodzielnił się i przejął inicjatywę. Ku memu zdumieniu co chwila dostaję od niego emaila o tym, że właśnie wpisał mnie do tej czy innej community. Podobno odwiedzałem te inne blogi, lub są mi tematycznie bliskie. Tak próbuje Myblolog wyjaśnić mi swe decyzje, ale ja mam na ten temat zupełnie odmienne zdanie.


Mybloglog twierdzi, że to super usługa dla mnie. Ja natomiast sądzę, że to absolutnie złe posunięcie. Wnet będą wszyscy we wszystkich communities i cała zabawa w te community nie będzie miała w ogóle sensu.


A tak między nami to naprawdę nie lubię aby jakiś durny softwer podejmował za mnie decyzję. Ta rzekoma inteligencja denerwuję Do czego to prowadzi!

środa, kwietnia 11, 2007

Attention Economy - czego to ludzie nie wymyślą

Szperając w sieci przypadkiem natknąłem się na całkiem nowe dla mnie pojęcie "Attention economy". Najpierw pomyślałem, że to jakiś taki bardzo na prędce wymyślony cudak językowy. Jednak szybka kontrola w wikipedi uświadomiła mi moją zupełną niewiedzę. Wiki dysponuje obszernym artykułem na ten temat, na dodatek z wieloma odniesieniami i linkami.

Tak więc z Wiki dowiedziałem się, że w czasach przesytu informacji nasza uwaga ma ogromną wartość, a attentaion economy to próba teoretycznego opisu zarządzania tym bardzo rzadkim dobrem jakim jest nasza uwaga (attention). Jak czymś zainteresujemy się to może to i potem kupimy - tak ja jako zupełny laik podsumowałbym to pojęcie.

Zainteresowanych odsyłam do interesującego artykułu w Read/WriteWeb. Tam też opis non-profit organizacji AttentionTrust, której celem jest zapewnienie kontroli użytkowników nad ich danymi o zainteresowaniach.

Chociaż nadal niewiele rozumiem z tej attention economy to wydje mi się, że troszkę bardziej świadomie poruszam się po sieci. To tu, to tam dostrzegam próby zwrócenia mojej uwagi na coś tam. A jako blogerzy nieustannie zabiegamy o uwagę naszych czytelników. Chyba jedank zajmę się poważnie tą attention economy. ;-)

Ostatnio, zupełnie przypadkowo, odkryłem sporo zdjęć zamieszczonych na flickerze, których jedynym celem jest zwrócenie uwagi użytkowników na cele ekonomiczne czy ideologiczne autora tych zdjęć i komentarzy. Właśnie charakterystyczne jest tutaj, że obok tych zdjęć zamieszczone są poteżne komentarze, niekiedy wręcz poważne artykuły.


Oto przykład takiej walki o attention:

A no można i tak!

niedziela, marca 11, 2007

Co interesuje blogerów?

Technologia, polityka i techniczne nowinki interesują blogerów w angielskim obszarze językowym najbardziej.

Tak wynika przynajmiej ze statystyk technorati. Dosyć ciekawą analizę na ten temat można znaleźć w Read/WriteWeb. Dla mających mało czasu zamieszczam listę dwudziestu najpopularniejszych blogów (wedle Technorati).

Blog Links from blogs Topic Weight
http://www.engadget.com 27268 Gadgets 0.11
http://www.boingboing.net 20279 Tech Culture 0.08
http://creativecommons.org 19996 Open Source 0.08
http://www.gizmodo.com 17052 Gadgets 0.07
http://www.techcrunch.com 16873 Tech News 0.07
http://www.huffingtonpost.com 14516 Politics 0.06
http://www.todaylink.ir 13494 ??? 0.05
http://www.lifehacker.com 12894 Tech Productivity Tips 0.05
http://www.dailykos.com/ 11443 Politics 0.05
http://postsecret.blogspot.com/ 10949 Art/Mystery 0.04
http://arstechnica.com 10702 Tech News/Analysis 0.04
http://michellemalkin.com/ 10345 Politics 0.04
http://thinkprogress.org 9549 Politics 0.04
http://www.crooksandliars.com 8601 Politics 0.03
http://yanxi.bokewu.com 8457 ??? 0.03
http://www.tmz.com/ 8343 Pop culture 0.03
http://fans.persianblog.com 8141 ??? 0.03
http://googleblog.blogspot.com 7320 Tech/Google 0.03
http://sethgodin.typepad.com 7101 Marketing 0.03
http://instapundit.com/ 6969 Politics 0.03
Total 250292

wtorek, marca 06, 2007

Prosumers

Słyszeliście już to nowe słowo?

Prosumers to konsumenci, którzy mają pro-aktywne nastawienie do produktów. Komentują ich własności i jakość, proponują ulepszenia i są w stałym kontakcie z producentami. Wielu producentów, wedle Anthony-ego Williamsa współautora książki "wikinomics: How Mass Collaboration Changes Everything", zrozumiało już znaczenie prosumentów (oj wyszło mi jakoś tak po polsku!) dla własnego sukcesu i popierają ich.

Przeszukałem właśnie Web w nadziei, że stworzyłem nowe polskie słowo ;-). Niestety pojęcie to jest już stosowane i wiele linków (
tu jeden przykładowy) prowadzi na strony, które je używają.

Wikinomics to nowo słów, stworzony przez autorów książki dla zdefiniowania tej nowej sytuacji gospodarczej, która pojawiła się wraz z wiekiem informacji. Definicja ta jest już nawet w Wikipedii. Wikinomics (czyli po polsku należałoby powiedzieć wikinomia, czy nie tak?) to określenie stosowane przez autorów dla teorii i praktyki wpływu masowej kolaboracji na gospodarkę.


Motorem zmian są nowa technologia, która umożliwia komunikację i współpracę w sieci, i pokolenie młodych i aktywnych użytkowników, posługujących się w sposób naturalny tą techniką. Do tego dochodzi łatwość tworzenia nowych treści i sieciowych społeczeństw o wspólnych zainteresowaniach.
Wikinomics to jedna z wielu książek, które w ostatnim okazały się na temat gwałtownych zmian w wieku informacji. Podobnie przedstawia zmiany
Thomas Friedman, znany kolumnista z New York Timesa, w swym płaskim świecie", czy Charles Leadbeater w swej książce "We Think: Why mass creativity is the next big thing" .

Czy autorzy tych książek mają rację? Sądzę, że tak, czego najlepszym dowodem jesteśmy my - twórcy blogów. Bez internetu gryzmolilibyśmy samotnie w naszym kajecikach nasze wspominki. A tak uszczęśliwiamy świat naszymi przemyśleniami, pomysłami, wspomnieniami i tym podobnym. Bogactwo idei ogromne, a i szybkość ich rozprzestrzeniania się zdumiewająca.

środa, lutego 07, 2007

Web 2.0 in Davos

Niedawno odbyło się w szwajcarskim Davos światowe forum ekonomiczne. Obok najróżniejszych tematów ekonomicznych i politycznych dzisiejszego świata rozmawiano tam również o najnowszych trendach w internecie, takich jak sieci socjalne.

Peter Schwartz zaprosił do tej dyskusji szereg bardzo znanych i odnoszących sukcesy przedsiębiorców amerykańskich. Oto pełna lista uczestników tej dyskusji:

· Caterina Fake, Founder, Flickr, USA
· William H. Gates III, Chairman, Microsoft Corporation, USA
· Chad Hurley, Co-Founder and Chief Executive Officer, YouTube, USA
· Mark G. Parker, President and Chief Executive Officer, Nike, USA
· Viviane Reding, Commissioner, Information Society and Media, European Commission, Brussels
· Dennis Kneale, Managing Editor, Forbes Magazine, USA
· Peter Schwartz, Chairman, Global Business Network, USA

Europę reprezentowała jedynie pani komisarz Reding. Schwartz pytał ją kąśliwie dlaczego brak w Europie tak skutecznych przedsiębiorców. Kneale natomiast złośliwie zauważył, że jakoś nic nie słychać o jakiś czas temu zapowiedzianej search engine, która miała być europejską odpowiedzią na dominację Google. Pani Reding odpierała te ataki argumentowała absolutnym poparciem komisji dla dostępu do internetu i nieingerencji państowej. "Internet nie może być regulowany przez państwo" mówiła mając na myśli zakusy amerykańskie w tym kierunku.

Schwartz, który prowadził tą dyskusję, zapytał wszystkich co to znaczy Web 2.0. Ciekawe, że żaden z tych twórców serwisów powszechnie uznawanych jako reprezentatywne dla tego pojęcia nie potrafił tego wyjaśnić. Mówili za to dużo o socjalnych sieciach, które tworzą wspaniała platformę dla wsysztkich użytkowników pozwalając im tworzyć nowe treści i decydować kolektywnie o tym co ważne czy interesujące.

Polecam Webcast z tego spotkania.