Pokazywanie postów oznaczonych etykietą polityka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą polityka. Pokaż wszystkie posty

niedziela, maja 15, 2011

Zemsta na Białorusi

Tyran jeszcze raz pokazał swoje prawdziwe oblicze. Najpierw pobił brutalnie demonstrantów, a teraz jeszcze zemścił się okrutnie na nich wydając drakońskie wyroki. Za zachowanie, które w każdym cywilizowanym i demokratycznym kraju jest całkiem normalne i zagwarantowane konstytucją i prawem. A może tyran czuje się mocno zagrożony i chce stłumić w zarodku wszelki opór społeczeństwa? Oby zniknął jak najszybciej z politycznej areny i przede wszystkim sam stanął przed prawdziwym sądem.

Link - Kandydat na prezydenta skazany na pięć lat

niedziela, listopada 14, 2010

Diabelska alternatywa

Mariusz Janicki w ostatnich wydaniach Polityki przeprowadza interesującą analizę polskiej sceny politycznej, a ogólniej sytuacji polskiego społeczeństwa.

W artykule "W opresji agresji" pisze o głębokim konflikcie cywilizacyjnym polskiego społeczeństwa. Jest olbrzymi konflikt światopoglądowy pomiędzy kulturą świecką i oświeceniową, a tradycyjną kulturą katolicką i narodowościową. Janicki pisze:

Gorączka emocji wynika także stąd, że konflikt Platformy z PiS nałożył się na głęboki polski spór o wymiarze cywilizacyjnym, kulturowym. Dotknął czułej, być może niewidocznej wcześniej struny. Podział na konserwatywnych, religijnych tradycjonalistów oraz na liberalną albo po prostu nieideologiczną większość istniał dawniej, ale jego strony były wcześniej rozproszone i obsługiwane przez zmieniające się formacje polityczne. Nie miały okazji okrzepnąć.
W artykule "Teoria lejka" zwraca uwagę na wyprowadzanie walki politycznej z sejmu na ulice. Pis, a przede wszystkim sam Kaczyński toczy walkę na ulicach miast organizując pochody z pochodniami i krzyżami. To mi coś przypomina, coś bardzo groźnego, coś czemu trzeba się stanowczo przeciwstawić. Janicki pisze:
Do tego potrzebna jest jednak władza, najlepiej zdobyta jak najszybciej i użyta natychmiast. Potrzebna jest zapałka, która wznieci insurekcję, jak to ładnie nazywają konserwatywni publicyści, albo rokosz czy rebelię – jak ujmują to inni. Nie był nią kryzys ani powódź. Nie wystarczył Smoleńsk i, jak się wydaje, nie spełni nadziei Łódź. Poszukiwania trwają.
I dalej:
... (Kaczyński) Nie ma czasu, więc wyprowadza swoją politykę poza Sejm, na ulicę, przystrajając ją krzyżami i pochodniami. Klub poselski PiS nawet zbiera się, zasiada w ławach, coś mówi, ale jednak bez Jarosława Kaczyńskiego. Jemu już na Wiejską nie chce się nawet zaglądać (w ogóle Sejm stracił na znaczeniu, kiedy toczy się wojna symboliczna), jak też pójść na posiedzenie Rady Bezpieczeństwa Narodowego czy podać rękę prezydentowi, a raczej panu Komorowskiemu. Posłowie PiS stali się paprotkami polityki swojego prezesa, kukiełkami bez znaczenia, bo niewiele może od nich zależeć i w tym rozdaniu parlamentarnym skazani są na polityczne wymarcie. Muszą tylko odegrać swój teatr póz i zaklęć, ale adresowanych przede wszystkim do prezesa, bo tylko z tego nadania i wedle wskazanego z gabinetu przy ulicy Nowogrodzkiej porządku układane będą listy wyborcze.
Kaczyński chce za wszelka cenę zdobyć władzę i wszelkie środki są do tego dobre. Próba zawładnięcia ulicy, gra emocjami, próba wyłączenia rozsądku i szukanie rozwiązań poprzez uliczny konflikt to niebezpieczna gra. Kaczyński nie uznaje legalnie, na mocy demokratycznego mandatu wybranych władz i próbuje przeciwko nim mobilizować ulice. To próba puczu sił anty demokratycznych i w dużej mierze poza-demokratycznych. W naszym wspólnym interesie trzeba im stanowczo powiedzieć "Nie"!

poniedziałek, listopada 01, 2010

Wyjdźmy z podwórka!

W polskich mediach znowu huczy. Politycy na przemian obwiniają się za tak zwaną atmosferę nienawiści i za prowokowanie szaleńców do takich ataków jak ten w Łodzi. Niektórzy idą nawet o krok dalej i obwiniają stronę przeciwną o bezpośredni wpływ na ten atak. Jednocześnie politycy wszystkich partii nawołują do zakończenia tej ostrej wojny na słowa, co chwila któryś z nich występuje z apelem o umiar i spokój, jednocześnie zarzucając przeciwnikom politycznym doprowadzenie do tej sytuacji.

Media podchwytują oczywiście te wszystkie wypowiedzi. Dziennikarze dyskutują miedzy sobą, dlaczego tak jest i obwiniają o to polityków. Niby, że oni tak naprawdę nie chcą o tym pisać, ale co mają zrobić, jak politycy tacy uparci i tak chętnie obrzucają się błotem. Twierdza jednocześnie, że ludzie już są tą słowną wojną polityków zmęczeni i mają tego dość. Czy aby jest tak rzeczywiście?

Ja myślę, że to właśnie my wyborcy jesteśmy za tę sytuację przynajmniej częściowo odpowiedzialni. Czytamy przecież te wszystkie bzdury, które nasi politycy wypowiadają - wystarczy zerknąć na listę najczęściej czytanych artykułów w online gazetach. Jeszcze gorsze, że potem wybieramy znowu tych samych ludzi. Dlaczego wiec miałoby się coś zmienić?


A musi. Obserwując polskie media wydaje się, ze cały świat, a już na pewno cała Europa przygląda się tej polskiej pyskówce z wypiekami na twarzy. Bo w naszych mediach rzadko można znaleźć jakiś artykuł na inny temat. Tak jednak nie jest. Świat żyje innymi, dużo bardziej również dla nas Polaków ważnymi tematami. Europa dyskutuje o naprawdę poważnych rzeczach, o naszej wspólnej przyszłości.


Czas wiec najwyższy abyśmy wyszli z tego polskiego podwórka i zajęli się tematami naprawdę ważnymi! Naprawdę szkoda czasu na te lokalne kłótnie bez znaczenia.


Zostawmy tych naszych politycznych chuliganów im samym, przestańmy czytać artykuły o tym kto kogo jak nazwał. Odkryjmy inny świat, zajmijmy się polską i europejską ekonomią, spójrzmy częściej w stronę Chin i Indii i zastanówmy się co musimy zrobić w najbliższej przyszłości aby sprostać temu wyzwaniu! Lub interesujmy się tysiącem innych dużo ważniejszych spraw niż te polityczne przepychanki. A tym Panom Politykom co w takim zacietrzewieniu dyskutują między sobą podziękujmy przy najbliższych wyborach i wybierzmy innych, rozsądniejszych ludzi.


poniedziałek, stycznia 18, 2010

Trzech prezydentów w imię narodowej jedności

Przed kilkoma dniami przypadkiem oglądałem telewizyjne wiadomości akurat w momencie gdy Oboma ogłaszał amerykański program pomocy dla Haiti. Przed białym domem stał Obama ramię w ramię z byłymi prezydentami Clintonem i Bushem. Obama mówił o wielkim planie pomocy, a byli prezydenci stojąc u jego boku samym tym faktem wyrażali poparcie dla tego planu. Jak to możliwe pomyślałem, że ci sami prezydenci, którzy w tak radykalny sposób zwalczali się, którzy prowadzili diametralnie różna politykę, których światopoglądy są tak strasznie odmienne, którzy zapewne bardzo nie lubią się stają w jednym szeregu z Obamą i popierają jego akcję.

Oczywiście, że był to symboliczny akt. Był to symbol narodowej jedności, jedności ponad wszelkie polityczne i emocjonalne podziały. Jedności w imię sprawy w danym momencie nadrzędnej. To był symbol amerykańskiej zdolności zjednoczenia różnych sił politycznych w imię wspólnej sprawy.

Oglądając tę scenę od razu skojarzyłem ją z polską sytuacją. Czy to możliwe aby trzech polskich prezydentów zapomniało na moment o swych animozjach i wystąpiło wspólnie na rzecz sprawy dla kraju dużo ważniejszej niż ich ambicje?


Na obchodach rocznicy Solidarności im się to niestety nie udało. Również duże problemy ze wspólnym wystąpieniem mają prezydent i premier na europejskim parkiecie, ośmieszając kraj swym dziecinnym zachowaniem. A szkoda.


poniedziałek, czerwca 08, 2009

Parlament Europejski - pępek Europy czy tylko atrapa demokracji?

Dziwne były te wybory do europejskiego parlamentu. Pomimo że tam zapadają najważniejsze decyzje, zatwierdza się 70 procent europejskich praw, a narodowe parlamenty mogą jedynie potwierdzić te unijne prawa w nacjonalnym prawodawstwie, to zainteresowanie "Europejczyków" było zdecydowanie małe. Nieliczni, którzy poszli głosować, pchali do tego europejskiego parlamentu skrajne partie czy ugrupowania - często otwarcie żądające wystąpienia z UE -, które w nacjonalnych wyborach są bez szans.

Niespecjalnie obserwowałem kampanię wyborczą, bo denerwują mnie politycy, którzy pojawiają się raz na pięć lat i przekonują nas usilnie jak ważne są te wybory i europejski parlament w ogóle. Może dla nich. A ja się pytam, jeżeli to takie ważne to dlaczego te długie pięć lat ich nie było widać i słychać? Co oni tam robili te całe pięć lat!


Więc jak mówię chociaż nie interesowałem się tym sztucznym szumem wyborczym to jednak coś do mnie pomimo to dotarło. Otóż zauważyłem, że wszystkie partie bez wyjątku - i te skrajne i te "poważne" - niezależnie od kraju - bo taka była sytuacja tu w Austrii, ale też w Anglii i również w Polsce, gdzie słyszałem wywiad z głównym kandydatem pewnej partii - przekonywały nas wyborców, że to właśnie one będą w Brukseli najlepiej walczyć o interesy naszego kraju. Wszystkie partie miały jeden i tylko jeden cel - reprezentować nasz kraj i stawić czoła tym z Brukseli. Ta kampania wyborczą to była tylko taka licytacja na ten jeden jedyny temat.


Jak to możliwe, żeby żadna partia nie proponowała czegoś dla Europy, jakiegoś planu na przyszłość, rozwiązań trudnych problemów, no choćby idei co zrobić na europejskim poziomie aby jak najszybciej wyjść z kryzysu. Zero wizji, zero europejskiego myślenia gdzie nie spojrzeć. Przynajmniej tam gdzie ja patrzyłem. ;)


Jeżeli tak jest naprawdę, to chyba czas najwyższy na radykalne zmiany. Albo należy ten parlament rozwiązać jako taki organ alibi dla decyzji podjętych przez komisję europejską. Albo przekształcić w prawdziwy parlament, taki który wyłania z pośród siebie rząd - w tym przypadku komisję europejską.


Jako przekonany Europejczyk popierający od lat ideę europejskiej integracji jestem zdecydowanie za tą drugą alternatywą.

czwartek, marca 27, 2008

Free Tibet - szantaż moralny?

Fala protestów po brutalnie stłumionych manifestacjach w Lhasa i innych miastach Tybetu przybiera na sile. Blogosfera błyskawicznie podjęła ten temat i bardzo aktywnie informuje i organizuje dalszy protest. Coraz częściej też można słyszeć głosy dezaprobaty i rozważania możliwych sankcji z ust politycznych liderów. Mowa jest o zmianie przebiegu sztafety olimpijskiej, o nie braniu udziału w imprezie otwarcia olimpiady. Na obrzeżach pojawiają się też pogróżki bojkotu olimpiady.

Ten jakże zrozumiały protest i solidarność z ujarzmionym przez chińczyków narodem tybetańskim wywołuje spore emocje i jest zdecydowanym apelem do naszej moralności i naszych ideałów wolności i demokracji.

Pomimo to warto abyśmy zadali sobie dwa pytania:

  1. Dlaczego protesty Tybetańskich mnichów wybuchły dokładnie teraz kilka miesięcy przed olimpiadą?
  2. Dlaczego nasze oburzenie jest aktualne aż tak wielkie, chociaż Tybet od wielu lat nie jest wolny?
1. Sądzę, że trzeba wyraźnie powiedzieć, że protesty w Tybecie wynikają z oczywistego politycznego wyrachowania. Chiny chcą za wszelką cenę przeprowadzić olimpiadę bez zakłóceń, bez protestów, w pozytywnym klimacie. Powszechnie też wiadomo, że zachodnia opinia publiczna reaguje zawsze bardzo mocno na wszelkie brutalnie tłumione manifestacje i protesty. Te protesty w Tybiecie manipulują więc zachodnią opinię publiczną, która to wywiera nacisk na swe demokratycznie wybrane rządy. Te próbują - przynajmniej czynią takie wrażenie jak długo temat ten zajmuje opinię publiczną - wymusić na Chińczykach pewne ustępstwa dla Tybetu. Lepszego momentu jak teraz przed olimpiadą Tybet nie miał i pewnie długo mieć nie będzie.

Protest tybetański to próba politycznej manipulacji. Manipulacji w pełni zrozumiałej i uzasadnionej, bo oni walczą o swe prawa do samostanowienia. Nie można im robić tutaj zarzutu, że sięgają też do takich środków.

2. Sytuacja w Tybecie od dawna jest daleka od ideału. Wszyscy wiemy bardzo dobrze od wielu lat, że Tybet jest okupowany przez Chińczyków, że prawa obywatelskie tam nie obowiązują, że zwyczaje tybetańskie są zwalczane. Jak dotąd jednak nie protestowaliśmy masowo przeciwko tej sytuacji, nie robiliśmy nic aby ją zmienić! konsumowaliśmy zadowoleni tanie produkty chińskie i ani przez moment nie myśleliśmy o bojkocie olimpiady w Pekinie. Zachód nie prowadził też zdecydowanej polityki w sprawie Tybetu. Tematu po prostu nie było.

Dopiero teraz po wybuchu tych krwawo stłumionych protestów obudziliśmy się i też protestujemy. No bo przecież coś trzeba zrobić, nie można się tej sytuacji biernie przyglądać. Nasz protest, chociaż bardzo słuszny, to moralne oburzenie wywołane przez aktualną sytuację. Tą wspaniałą cechą społeczeństw zachodnich - moralne oburzenie wobec łamania podstawowych praw ludzkich - można niestety wręcz dowolnie manipulować. Coś wydarzy się i my od razu protestujemy. Wołamy głośno o wolności i demokracji. I dosyć szybko zapominamy o tym i wracamy do naszej wygodnej codzienności.
Ta manipulacja naszym oburzeniem prowadzi też do pewnej akcyjności naszej polityki. Zamiast stałego dążenia do poprawy sytuacji w krajach takich jak Tybet robimy coś tylko z okazji takich wydarzeń. Akcyjność zastępuje wytrwałą i długoterminową politykę.

PS. Na ten jakże aktualny temat toczy się też zaciekła blogowa dyskusja, jak na przykład ta u Andsola.

niedziela, sierpnia 26, 2007

Kaczyzm

To nowe dla mnie pojęcie usłyszałem dzisiaj w polskim radio w audycji "W samo południe". Przypomina nieco swym brzmieniem nazwę wielkich ideologii. Brzmi trochę jak liberalizm, czy konserwatyzm czy jak ostatnio całkiem niepopularny marksizm.

Można by więc powiedzieć, że kaczyzm brzmi dumnie, a może nawet śmiesznie?

Nie w pozytywnym sensie tylko raczej negatywnie mówili o kaczyźmie zaproszeni dziennikarze. Kaczyńskim udało się jak widać spolaryzować polską scenę polityczną w sposób absolutny. Aktualnie chyba już wszyscy są przeciw nim. To z pewnością duże osiągnięcie, ale nie jestem pewny czy aby na pewno zamierzone.

A tak na marginesie zastanawiam się dlaczego od wielu już lat żaden polski rząd nie jest w stanie przetrwać pełnej kadencji bez rozkładu własnego i struktur politycznych za nim stojących. Rząd AWS był końcem tego ruchu, a rządy Millera wbiły chyba ten ostatni gwóźdź do trumny lewicy. Wprawdzie PIS nie rozpadł się aż tak kompletnie jak poprzednie partie rządzące, ale wzmocniony do następnych wyborów iść z pewnością nie będzie. Te trzy ostatnie kadencje pełne były wewnętrznych sporów i rozpaczliwej walki o dotrwanie do końca kadencji za wszelką cenę. Obserwując to z zewnątrz mogę powiedzieć, że polskie życie parlamentarne nie jest bynajmniej nudne. W Polsce dzieje się dużo więcej niż w innych znanych mi krajach. Afera goni wręcz aferę. Niekiedy jednak dzieje się już naprawdę zbyt dużo. Sprawy zasadnicze niestety tylko z rzadka dominują nagłówki gazet.

Co jest przyczyną tej już tak długotrwałej sytuacji? Wybiera się w Polsce niewłaściwych ludzi, czy może odurza ich władza czy może raczej my Polacy nie lubimy jak ktoś stoi ponad nami i ściągamy go wszyscy za wszelką cenę w dół? Pewno jak zawsze w życiu po troszku wszystkiego.

poniedziałek, czerwca 11, 2007

Pierwiastek jest najlepszy

Dzisiaj odwiedził Polskę Kanclerz Austrii Gusenbauer. Głównym powodem tej wizyty było polskie stanowisko wobec planowej reformy traktatu konstytucyjnego UE. Gusenbauer chciał przekonać Kaczyńskiego, aby przyjął kompromis wypracowany przez praktycznie wszystkie pozostałe kraje europy i przestał grozić wetem.

Gusenbauer w trakcie swej wizyty, o której w polskich online mediach praktycznie całkiem cicho, nie osiągnął swego celu.

Nie chcę wdawać się tu w merytoryczne aspekty sporu. Chciałbym jednak rzec słówko o optyce. A ta jest dla Polski bardzo zła. Kolejny kompromis w UE i Polska znowu jako jedyny kraj jest przeciwko.

Może ta idea z pierwiastkiem jest słuszna i bardziej sprawiedliwa niż proponowane rozwiązanie. Dlaczego jednak Polska walczy o nie całkiem samotnie? Dlaczego nie stoją za nią inne małe państwa, które też zyskałyby troszkę na tym?

Sądzę, że błąd leży w przygotowaniu. W UE trzeba uprawiać lobbying dla swych zamierzeń i zyskiwać partnerów. Taka samotna walka może skończyć się tylko porażką.

czwartek, maja 24, 2007

Putin we Wiedniu

Rosyjski prezydent zaszczycił swą obecnością stolicę walca. W trakcie tej krótkiej bo jednodniowej wizyty Putin spotkał się z wieloma znaczącymi politykami austriackimi, złożył kwiaty pod pomnikiem żołnierza radzieckiego i odwiedził kapiący złotem rosyjski kościół prawosławny.

Głównym celem tej wizyty było podpisanie umów gospodarczych w wysokości 3 miliardów euro. Rosjanie lokują coraz więcej kapitału w zachodniej europie.

Temat nieprzestrzegania praw obywatelskich w Rosji nie ominął Putina i tutaj. Rozmawiali o tym z nim austriaccy politycy - przynajmniej tak twierdzili. Na konferencji prasowej Putin ostro odparł zarzuty dziennikarzy. Przytoczył on raporty Amnesty International, wedle których w Austrii zdarzają się przypadki złego traktowania murzynów przez policję. Tak więc w każdym państwie, a nie tylko w Rosji, zdarzają się przypadki nieprzestrzegania praw człowieka. Austriacy lepiej niech się zajmą swoim podwórkiem i nie wtrącają w rosyjskie sprawy. Rzekł car Putin. A w jego głosie była wyraźna nutka irytacji i lekko wyczuwalna groźba.

poniedziałek, maja 14, 2007

Lustracja w austryjackiej prasie

O polskiej lustracji pisują nieco inni. Z regóły nie najlepiej. Po wyroku trybunału "Der Standard" zamieszcił informację na ten temat i do tego przedruk sporego artykułu Michnika pod tytułem "Zemsta zamiast wolności".


W artykule tym Michnik rozliczył rządzących za popełnione błędy i błędną politykę. Michnik zaliczył Kaczyńskich i ich zwolenników do obozu obawy i zemsty i wezwał wszystkich zwolenników wolności, otwartości i tolerancji do walki z nimi.

niedziela, maja 06, 2007

Uczmy się od francuzów

We Francji przeszlo 80% wyborców poszło do urn wyborczych w pierwszej turze wyborów! Równie dużo ludzi oddało swój głos w drugiej turze.


Francuzi idą masowo do wyborów, bo są świadomi, że ich głos zadecyduje o polityce tego kraju na najbliższe 5 lat. Wynik tych wyborów wpłynie mniej lub bardziej na ich życie.


A w Polsce?


Już 50% jest dużym problemem. Ludzie nie głosują, a potem skarżą się, że nasz rząd jest zły, a i prezydent nie najlepszy. Nie idą do wyborów, bo twierdzą, że nie ma na kogo głosować. żaden z kandydatów im nie odpowiada.


Czyżby we Francji kandydaci byli lepsi niż w Polsce?


Nie sądzę. W Polsce jest przecież cała masa najróżniejszych partii i kandydatów. Jest więc chyba w czym wybierać?


Tych oboje francuskich kandydatów, pomino różnic między nimi, to wedle polskich norm politycy umiarkowani. Natomiast polskie partie chrześcianko-narodowe jak PIS, Samoobrona czy LPR, oscylują gdzies tam wokół Le Pena, przy czym LPR jest z pewnością daleko, daleko na prawo od niego. Z drugiej strony lewica, której przeszłość jednoznacznie związana jest z komuną.


Przy tak znacznej, w zasadzie już radykalnej, rozbieżnośći poglądów - dużo większej niż w innych krajach Europy - powinno być dla każdego szalenie ważne, aby rządziła ta partia czy kandydat, która wedle wybierającego jest dla niego najbardziej korzystna. A jeżeli już nie ma takiej która man odpowiada, to przynajmiej ważne jest aby wybrana partia wyrządziła państwu i krajowi jak najmniejsze szkody.


Uczmy więc się od Francuzów! W wolnych wyborach, jednym z filarów tej demokracji do której Polacy tak wiele lat tęsknili, trzeba brać udział i oddać głos.

poniedziałek, kwietnia 09, 2007

Lustracja po polsku w ocenie innych

Szalenie chwali polską lustrację Andreas Khol, jeden z wiodących konserwatywnych ideologów austryjackiej partii ludowej, z swym komentarzu w wiedeńskiej Die Presse. Ten odważny i jak na razie jedyny w swym rodzaju - żaden inny postkimunistyczny kraj tak daleko idącej lustracji dotychczas nie przeprowadził - krok w kierunku prawdy porównuje Khol z denazifikacją Niemiec po drugiej wojnie. Khol uważa, że nawet najbardziej okrutna prawda jest lepsza od łaskawego kłamstwa. W takim to kłamstwie żyją po dziś dzień austryjacy, którzy nie rozliczyli się ze swej roli w II wojnie światowej. Jednak moment rozrachunku przyjdzie z pewnością. Im później tym będzie bardziej boleśny!

Innego zdania jest The Economist w artykule "Poland and its past". Gazeta ta kwestionuje nieco to tak mocno podkreślane moralnie czyste stanowisko Kaczyńskich. Są oni przynajmiej pośrednio uwikłani w mocno podejrzane interesy Samoobrony i popierają anty-semicki kurs LPR. The Economist podkreśla stanowisko polskich krytyków lustracji, którzy twierdzą, że prawdziwym celem lustracji nie jest oczyszczenie kraju z postkomunistycznych układów, a przejęcie stanowisk. Kaczyńscy obsadzają te stanowiska im oddanymi, ale często niekompetentnymi ludźmi.

A ja tak sobie myślę, że oba te artykułu, pomino ich bardzo różnej wymowy, mają rację. Usunięcie starego układu to dobra rzecz. W rękach Kaczyńskich to jedynie broń polityczna, którą można pokonać niewygodnych i dążyć do tej samej kumulacji władzy, którą tak krytykowali u swych poprzedników.