Pokazywanie postów oznaczonych etykietą bieganie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą bieganie. Pokaż wszystkie posty

czwartek, stycznia 03, 2013

10 lat biegania

Tak to już 10 lat minęło od kiedy zacząłem intensywnie biegać. A rozpocząłem dosyć późno, bo krótko przed pięćdziesiątką. Przedtem uprawiałem wprawdzie różne sporty i kilka razy próbowałem też biegać ale nie były to próby zbyt konsekwentne.

Zdopingował mnie do tego zapewne ten niemiecki doradca, który wtedy asystował mi przy dużym projekcie. Spędzaliśmy sporo czasu razem więc również gadaliśmy o sprawach prywatnych, Ten sześćdziesięciolatek opowiadał mi często a swojej świetnej kondycji i różnych sportowych sukcesach. Martin biegał dużo i zaliczył nawet kilka maratonów. Wszedł mi chyba trochę na ambicję, bo postanowłem też spróbować. 

Początki były trudne. Próbowałem biegać koło domu taką 6 kilometrową pętlę. W trakcie pierwszych biegów nie mogłem się doczekać końca. Brakowało mi tchu i czułem mocną potrzebę zatrzymania się. Tuż przed końcem pętli droga mocno zakręcała, ale kilometr wcześniej też był podobny zakręt. Pamiętam, że widząc ten zakret cieszyłem się, że to już koniec tego wysiłku. Często jednak myliłem te zakręty i ta przedwczesna radość oznaczała  rozczarowanie i zaciskanie zębów jeszcze przez kilometr. 

 W ten sposób biegałem przez kilka tygodni dwa razy w tygodniu a więc w sumie 12 kilometrów w tygodniu. Jakiś przypadkowo spotkany doświadczony biegacz powiedział mi, że ważne jest, aby biegać przynajmniej 20 kilometrów tygodniowo. A ja wymęczam z trudem te 12 kilometrów bez widoku na wiele więcej. Jednak już kilka tygodni później pokonywałem te moje 6 kilometrów bez większych kłopotów. Nauczyłem się też biegać bardzo powoli - wbrew pozorom nie jest łatwo biegać powoli. Większość początkujących biegaczy biega zbyt szybko, tak jakby chcieli jak najszybciej dobiec do swego celu - i mogłem przebiec bardzo długie dystansy. Szybko zwiększyłem też częstotliwość i wydłużyłem trasę. 20 kilometrów na tydzień pokonywałem wnet bez problemu. 


Krótko potem zacząłem biegać półmaratony i bieganie stało się moją główną pasją. Biegałem rano i wieczorem, biegałem prawie codziennie od 6 do 16 kilometrów. Tydzień w tydzień biegałem 30 do 40 kilometrów, a niekiedy nawet dochodziłem do 70! W tamtych latach przebiegałem rocznie prawie 2 tysiące kilometrów. Biegalem wokół mojej wsi, we Wiedniu i okolicy, a na każdy wyjazd zabierałem ze sobą buty do biegania. Jeździłem biegać w góry, biegalem nad morzem, biegałem w miastach które odwiedzałem, biegałem praktycznie wszędzie. Biegałem w lecie w największe upały i w zimie przy solidnym mrozie i w śniegu. Brałem udział w kilku imprezach biegowych rocznie. Prowadziłem dokładne statystyki i notowałem każdy bieg i jego parametry.


Przez kilka lat byłem chyba mocno uzależniony od biegania. Dzień bez biegania był dla mnie dniem straconym.

Chyba dopiero cztery lata później powoli mój zapał do biegania zmalał. Biegałem nadal ale już nie tak intensywnie jak przedtem i bez aż takiego zapału. Nie zaprzestałem jednak biegać, ale w ciągu roku biegałem już tylko 1000, a potem 750 kilometrów. 

I tak biegam do dzisiaj. Man intensywne fazy i okresy słabsze, ale w skali roku nadal osiągam pewną regularność. Nie prowadzę już statystyk więc tylko szacuję moją roczną dawkę biegania na około 500 kilometrów. Po każdym biegu odczuwam nadal dużą satysfakcję i mam takie poczucie spełnienia i również siły. Po prostu lubię biegać!

poniedziałek, grudnia 21, 2009

Lodowe bieganie

W ostatnich dniach mróz i wiatr to (niestety) stali towarzysze moich porannych marszobiegów. Mróz do minus piętnastu stopni i wiatr chłostający w twarz i przenikający przez ubranie to wnętrza zabierają tę ociupinkę ciepła, jaką udaje mi się zgromadzić. Pomimo szybkiego ruchu i naprawdę ciepłego ubrania marznę w twarz i z trudem przedzieram się przez nawiane przez wiatr zaspy śnieżne.

Warunki iście arktyczne, podobne chyba do tych na Antarktydzie. A właśnie tam przed kilkoma dniami odbył się
piąty antarktyczny lodowy maraton. dziewiętnastu śmiałków - w tym również trzy kobiety! - zmagało się długie godziny z mrozem, śnieżnym podłożem i zapewne przede wszystkim ze swoimi słabościami. Najszybszy - Amerykanin Jason Wolfe - pokonał dystans 42 km w niecałe 5 godzin. Najwolniejszy zawodnik - Brazylijczyk, a więc klimat dla niego z pewnością nieodpowiedni - potrzebował aż 11 godzin! Dwóch zawodników to nawet zmierzyło się z dystansem 100 km! Irlandczyk Richard Donovan biegł te sto kilometrów 19 godzin bez przerwy!

Pogoda na Antarktydzie była podobno niezła. świeciło nawet słońce, a temperatura około -14 stopni była dosyć umiarkowana. Czyli prawie tak jak i u nas.


"W zasadzie taki antarktyczny maraton to nic takiego szczególnego. Robię taki maraton przecież w dwa czy trzy ranki, a mróz i u nas siarczysty. Może więc wybrać się w przyszłym roku na Antarktydę?" - tak sobie myślałem wychodząc dzisiaj rano z domu. Po prawie trzech godzinach czołgając się resztką sił do domu zmieniłem jednak zdanie. Szczęśliwy, że nie jestem na Antarktydzie, zaparzyłem sobie gorącej herbaty i zwaliłem się jak kłoda na kanapę. Ja na razie nie wybieram się już na Antarktydę i jestem pełen podziwu dla tych 19 odważnych. To wielki wyczyn!


środa, września 16, 2009

Kondycja to podstawa

W bieganiu kondycja to podstawa. A co robić aby mieć dobrą kondycję? To proste. Wystarczy tylko regularnie trenować no i nie jeść zbyt wiele. O piciu czy papierosach to nawet nie wspominam, bo wiadomo, że dla sportowców to jest tabu.

W zeszłym tygodniu biegałem na "
business run" we Wiedniu. Business run to taka impreza dla firm. Firmy meldują trzyosobowe zespoły. Oczywiście, że firmy mogą zgłosić więcej niż jeden zespół. I tak na przykład moja firma zgłosiła przeszło 100 zespołów. Business run to bardzo masowa impreza. W tym roku na wiedeńskim Praterze zebrało się aż 16000 osób. Dystans do pokonania mieliśmy króciutki, bo tylko 4,2 km.

A mój czas? No cóż nie najlepszy. Wynik 22 min. i kilka tam sekund wystarczył tylko na miejsce 6500. Oj coś z kondycją u mnie kiepsko. Trzeba wziąć się w garść i trenować solidnie. A i z ciasteczek chyba muszę zrezygnować. ;(

wtorek, stycznia 15, 2008

Kobieca walka o bieganie

Kobiety bardzo długo musiały walczyć o swoje prawa społeczne. I chociaż wiele praw wywalczyły sobie już na początku ubiegłego stulecia to na prawo do startu w maratonie musiały czekać aż do początku lat siedemdziesiątych!

Jedną z głównych aren tej walki był maraton bostoński. Ten jeden z najstarszych maratonów świata, który po raz pierwszy odbył się w 1897 roku, przyciągał i nadal przyciąga jak magnes najlepszych biegaczy. No i również biegaczki.

Te jednak nie miały tam prawa startu, bo uważano wtedy, że biegi dłuższe niż 1,5 mili są dla kobiet szkodliwe. Amerykańskie stowarzyszenie sportowe Amateur Athletics Union (A.A.U.) nie zezwalało na starty kobiet w biegach długich.

Bardzo dokładnie opisał to nastawienie znany w latach pięćdziesiątych Dr. Heiner Martius w swym poradniku dla kobiet:


"Kobiety są zbyt dumne aby próbować ze skurczoną tworzą i kończynami naśladować mężczyzn w pogoni za sportowymi rekordami"


Czyli ten zakaz był tylko dla dobra pań, a one są czasami takie nierozsądne i nie rozumieją tego. ;)

Pomimo to waleczne kobiety nie dały za wygraną. Pierwszą kobietą, która przebiegła maraton była Roberta “Bobbi” Gibb w roku 1966. Bobbi schowała się w krzakach przy starcie, odczekała pierwszych startujących i po chwili włączyła się do biegu. Bobbi obawiała się, że organizatorzy ją zatrzymają, a nawet, że policja może ją zaaresztować.

Oczywiście natychmiast rozpoznano ją jako kobietę. Nikt jednak nie próbował jej zatrzymać czy przeszkadzać w biegu. Wręcz przeciwnie . Inni biegacze pozdrawiali ją przyjaźnie. Bobbi ukończyła bieg przy aplauzie widzów ze świetnym czasem 3 godziny i 21 minut. Dużo szybciej niż wielu mężczyzn. Na zakończenie gubernator stanu
Massachusetts podszedł do niej, podał jej rękę pogratulował wyniku!

W roku 1967 Katherine Switzer zarejestrowała się nie ujawniwszy, że jest kobietą i wzięła udział w maratonie obok biegnącej znowu bez numeru startowego Bobbi Gibb. W trakcie biegu dziennikarze odkryli, że biegnie kobieta z oficjalnym numerem startowym i poinformowali o tym organizatorów. Rozwścieczony direktor biegu, Jock Sample, podjechał w pobliże Katherine, wyskoczył z auto i próbował ją zatrzymać, albo przynajmniej zedrzeć z niej numer startowy.

Katherine biegła wraz z kilkoma przyjaciółmi, którzy natychmiast stanęli w jej obronie. Na oczach zachwyconych i fotografujących dziennikarzy potężny przyjaciel Katherine (chłop ważył 120 kilo i rzucał młotem) wyrzucił Jocka Sample z drogi. Rzut był na tyle mocny, że Jock Sample zaniechał dalszych prób usunięcia Katherine z biegu. Oczywiście została ona natychmiast zdyskwalifikowana i jej czas (4 godziny 20 minut) nie został odnotowany oficjalnie. Pomimo to (a może właśnie dlatego) wydarzenie to przeszło na stałe do historii maratonu.



W następnych latach coraz więcej kobiet brało udział w bostońskim maratonie bez numeru startowego. Ale dopiero w 1972 roku po raz pierwszy dopuszczono oficjalnie do biegu kobiety! Pierwszą kobietą, która oficjalnie zwyciężyła była Nina Kuscsik z czasem 3 godziny 10 minut.

W między czasie nikogo już nie dziwi widok kobiety biegnącej w maratonie. Tysiące kobiet bierze corocznie udział w wielu organizowanych biegach. Organizatorzy bardzo często zabiegają wręcz o udział możliwe dużej ilości kobiet w biegach.

A i rezultaty kobiet są fenomenalne i całkiem bliskie tych najlepszych. Panie są w stanie przebiec te 42 km w 2 godziny i 16 minut!

I pomyśleć, że jeszcze przed 40 laty powszechne było mniemanie, że kobiety nie mogą biegać więcej niż 1,5 mili! Jak bardzo można się mylić!

wtorek, stycznia 01, 2008

Bieganie w zimie

Chyba tylko bieganie po wilgotnym piaseczku na skraju plaży tam gdzie jeszcze docierają fale można porównać do biegu po świeżym, puszystym śniegu. Ta specyficzna miękkość i sprężystość podłoża, to skrzypienie przy każdym kroku to jest właśnie to!

Dzięki małemu kaprysowi pogody, który w noc sylwestrową sypnął nam trochę śniegu rozpocząłem tegoroczny sezon biegowy na śniegu. Przebiegliśmy dzisiaj z Gino - to mój wspaniały part
ner do biegania, nigdy się nie męczy, zawsze gotów i zawsze ma ochotę na więcej - te nasze 14 kilometrów wzdłuż rzeczki płynącej koło naszego domu, płosząc przy tym niezliczone ilości kaczek, bażantów, kuropatw i zajęcy. Puszysty nieskazitelnie biały śnieg, jeszcze nie dotknięty ludzką stopą ani psią łapą chrupał miło przy każdym kroku i zapraszał swą świeżością do dalszego biegu.

Pomimo lekkiego mrozu nie było mi zimno
. Bieganie w zimie wbrew powszechnemu mniemaniu to nic nadzwyczajnego. Można biegać przy mocno minusowych temperaturach bez obawy, że zaraz będziemy chorzy. Trzeba się tylko stosownie do tej temperatury ubrać. Nie za lekko, ale też nie za ciepło. W dobrym ubraniu można nawet biegać na biegunie północnym. ;o)

Nie, nie, z tym biegunem północnym to wcale nie jest żart.

Takie polarne maratony są organizowane od kilku lat. Następny maraton na biegunie północnym (North Pole Marathon) odbędzie się w marcu, więc zainteresowanym ekstremalnym bieganiem w zimowych warunkach polecam go gorąco - jest jeszcze troszkę czasu na przygotowanie, no i zebranie wpisowego (11.900€). ;o)

W zeszłym ( no bo 2007 t
o już zeszły rok ;-) ) przy minus 25 stopni wzięło w nim udział 43 biegaczy, a najszybszy z nich przebiegł te lodowe 42 kilometry w nieco ponad trzy i pół godziny!

Maraton na biegunie północnym to rzecz bardzo ważna dla każdego kto chce należeć do niesłychanie elitarnego klubu "The Marathon Grand Slam Club". Aby znaleźć się w tym doborowym towarzystwie trzeba zaliczyć ekstremalnie trudne maratony na wszystkich siedmiu kontynentach ( jak na przykład Everest maraton w Azji czy Olympus maraton w Europie) no i ten na biegunie północnym - a tam biega się nad wodą, a nie po lądzie jak gdzie indziej. Aktualnie do tego klubu należy 23 biegaczy, większość Brytyjczyków i Amerykanów.

Nie dla wszystkich maraton na biegunie północnym jest wystarczająco ekstremalny. Ci szukający czegoś więcej startują w biegu na 100 kilometrów na drogim końcu świata, na Antarktydzie. Bieg ten organizowany jest w ramach Lodowego maratonu ( Antarctic Ice Marathon & 100k ). W grudniu poprzedniego roku ruszyło na tę szalenie trudną trasę w ekstremalnych warunkach pogodowych tylko 2 biegaczy - Austriak Christian Schiester i Susan Holliday z Wielkiej Brytanii. Schiester potrzebował na pokonanie tej lodowej setki prawie dwadzieścia godzin! Susan to pierwsza kobieta, która przebiegła taki dystans na Antarktydzie!

Tak, taki lodowy maratonek to chyba zupełnie niezły cel na przyszły rok - może bez dokładniejszego precyzowania który to przyszły mamy na myśli! ;o)

środa, stycznia 03, 2007

Bieganie

Zrobiłem właśnie, jak przystało na początek roku, rachunek osiągnięć 2006. Oj coś ta lista "Sukcesy 2006" dosyć krótka, cholera ;-(.

Przynajmiej jednak w bieganiu osiągnąłem jeden z moich celów i przebiegłem więcej niż 1000 km. Dokładnie 1125 km. To praktycznie oznacza około 100 km na miesiąc i tak mniej więcej regularnie biegałem tego roku. Tylko w zimie troszeczkę mniej. W zeszłym roku nabyłem maszynę do biegania i w trakcie dużych mrozów będę mógł nadal biegać bez ryzyka mocnego przeziębienia. Jak na razie temperatury są jednak ciągle powyżej zera i mogę biegać bez problemu na dworze.

Nie udało mi się wziąć udziału w dwóch zaplanowanych imprezach biegowych, jednej późną wiosną, a potem jesienią Wolfgangseelauf . Na przeszkodzie stanęły różne wyjazdy i przeziębienia, które dokuczają mi praktycznie corocznie w momencie dużych spadków temperatury pod koniec lata.

Plan na 2007 to nadal przynajmiej 1000 km i te same dwie imprezy, których nie zaliczyłem w zeszłym roku.