Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rozmaitosci. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rozmaitosci. Pokaż wszystkie posty

czwartek, września 24, 2009

Jesienny zmierzch lub dlaczego czytanie Techcrunch w pociągu nieco komplikuje życie

Pomimo tego spokojnego ciepła ostatnich dni, tego słońca od rana do wieczora czuje się zbliżającą jesień. Nad ranem mgły pokrywają pola mleczną bielą. Wieczorem zmierzch nadchodzi nagłe i zdecydowanie za wcześnie.

Wczoraj wieczorem jadąc pociągiem do domu stałem się ofiarą tego zbyt szybkiego zmierzchu. Gdzieś tak koło w pół do ósmej wsiadłem do pociągu po ciężkim ale owocnym dniu. Jak zwykle w trakcie podróży przeglądałem na Iphonie najnowsze posty Techcrunch i zaczytałem się w nich bardzo. Pociąg był praktycznie pusty i jechał dosyć leniwie stając od czasu do czasu. Rejestrowałem to tylko marginalnie skupiony na kilku naprawdę dobrych artykułach Arringtona. Na jednej ze stacji pociąg stanął na dobre. Stał tam tak długo, że nawet to zauważyłem. Lekko rozejrzałem się po okolicy, ale całkiem szaro już było i praktycznie nic nie widziałem. Czytałem więc dalej posty i czekałem coraz niecierpliwiej aż ten pociąg w końcu ruszy. W momencie jak ruszył zrozumiałem całą sytuację.

Pociąg jechał już z powrotem do Wiednia! A ta stacja na której tak długo stał to była stacja końcowa. Stacja na której ja miałem wysiąść! Na moje szczęście przedostatnia stacja nie była zbyt daleko od końcowej. Wysiadłem na niej i spacerkiem poszedłem do stacji końcowej. Wieczór był pogodny, ciepły, a okolica przyjemna, więc też było fajnie.


Jaki morał z tej historii wynika? Nie czytajcie postów w pociągu! A jeżeli już czytujecie to nie pracujcie aż do zmierzchu! ;)

piątek, listopada 28, 2008

Pasja

Lubię ludzi, którzy z konsekwencją realizują swoje pasje. Imponują mi ludzie którym udaje się zachować niezależność finansową, ludzie którzy nie dali się wepchnąć w sztywne, nudne i szalenie mało kreatywne organizacyjne struktury firmowe.

Uwielbiam ludzi, którzy robią to co chcą, to co kochają i nie myślą w wieku 20 lat o emeryturze, finansowej przyszłości, czy zawodowej karierze.

Te wolne duchy wyłamują się z utartych szablonów społecznych i pokazują nam inny świat. świat na początku dziwny, ale świat który nas przyciąga swą atrakcyjnością i często staje się wnet naszą codziennością, bo jest lepiej przystosowany do przyszłości niż ta szara i nudna dotychczasowa codzienność.

Jednym z takich wolnych duchów jest z pewnością Garrrett Lisi. Lisi to

bezrobotny fizyk teoretyczny, który od co najmniej dziesięciu lat intensywnie pracuje nad teorią wszystkiego. Jego Nadzwyczajnie prosta teoria wszystkiego zdobyła wnet szeroki rozgłos w kręgach fachowych. Lisi pokazuje piękne kolorowe koła i twierdzi, że tak jest zbudowany wszechświat.

Fizyka to jednak tylko jedna z trzech pasji życiowych Lisi. Z równym zaangażowaniem poświęca on swój czas swej dziewczynie i surfingowi. Dla swych pasji Lisi rezygnuje przy tym z wygodnego życia akademickiego i prowadzi życie wolnego wagabundy mieszkając w karawanie tuż przy samej plaży. Wieczorami zerka zapewne ze swojego mobilnego biuro-mieszkanka na plażę rozświetloną zachodzącym słońcem i tak natchniony tym egzotycznym pięknem tworzy równie piękne modele wszechświata.










Linki

- Garrrett Lisi
- Nadzwyczajnie prosta teoria wszystkiego (po polsku)
- Prosta teoria wszystkiego (po angielsku)
- Przemelek o Lisi
- Lisi w TED Talk
- Surfing we wszechświecie - Artykuł o Lisi w The New Yorker
- Czyżby Surfer napisał nową fizykę? - Artykuł o Lisi w Outside Online

środa, sierpnia 20, 2008

Nostalgiczne spotkania z przeszłością

Kilka ostatnich dni spędziłem na wyprawie archeologicznej w czasy zamierzchłe. Szperałem w otchłaniach mej pamięci w poszukiwaniu wydarzeń z młodości. Wyniki tych poszukiwań były bardzo mizerne, bo pamięć niestety kiepska. Na szczęście kolega ze studiów, bo to on był powodem tej wyprawy w przeszłość, pamiętał wszystko dokładnie i bombardował mnie co chwilę tym "a pamiętasz jak ...?".

A ja nic nie pamiętam. Po kilku dniach takich rozmów doszedłem do wniosku, że widocznie wtedy wcale nie spędziliśmy wspólnie tak dużo czasu jak sądziłem. Następnie znalazłem jeszcze inną teorię, a mianowicie, że on żyje w przeszłości, a ja w przyszłości. Na koniec jednak musiałem zaakceptować prawdę - on ma dużo lepszą pamięć niż ja. :(


Takie spotkania po latach wielu to spore zagrożenie dla miłych wspomnień czy pozytywnych obrazów kolegów i koleżanek. Niekiedy niestety okazuje się, że spotkani po latach są zupełnie innymi ludźmi niż ci z naszych wspomnień.


W większości przypadków takie spotkania po latach są bardzo fajne. Młodość wraca - niestety tylko na krótko ;( - w trakcie tych długich wspominkowych wieczorów i jest naprawdę fajnie.


Oprócz wspominania również szalenie ciekawe jest jak różne są nasze drogi życiowe. Niby wszyscy zaczynaliśmy w tym samym punkcie, ale mało kto szedł tą samą drogą. Mało kto też jest aktywny w wyuczonym zawodzie. Czyżby to świadczyło o złym wyborze edukacji? Ja sadzę, że to raczej dowód na naszą olbrzymią zdolność do przystosowywania się i znalezienia optymalnego miejsca dla siebie.


piątek, czerwca 20, 2008

Tulipomania - ciąg dalszy

Co jest takiego szczególnego w tym kwiecie, który od końca 16 wieku króluje w Europie i poprzez swą fascynację doprowadził do chyba pierwszego krachu na giełdzie? Giełdzie która wtedy jeszcze nie istniała i właśnie dzięki tulipanowej spekulacji dopiero zaczęła się tworzyć.

Tej fascynacji uległem i ja. Zeszłej jesieni zasadziłem chyba przeszło 400 cebulek. Większość z nich to cebulki, które kwitły u nas w poprzednim roku i ich odrosty (po angielsku offsets). Tym razem zasadziłem je nieco głębiej, bo w poprzednich latach wystawiały łepki niekiedy już pod koniec stycznia, czy na początku lutego i zawsze obawiałem się, że w marcu przemarzną.

Nie wiem czy dlatego, czy może to za sprawą mego bardzo gorliwego ogrodniczego pomocnika - pasa Gina - który przekopał grządki z tulipanami kilka razy aż za dokładnie, ale w końcu nawet nie połowa zasadzonych tulipanów zakwitła - zainteresowanych zapraszam pod ten link. Na dodatek jakby zginęły te wszystkie kolorowe. A te odrosty to prawie wcale nie zakwitły. Chyba muszę w tym roku trochę dokładniej do tej akcji tulipanowej przygotować się. I lekko pohamować mego "pomocnego" psiaka w jego ogrodniczym zapale. ;)

środa, kwietnia 23, 2008

Retoryka, prastara sztuka pięknej mowy

Czy retoryka w dzisiejszych, zwariowanie szybkich czasach ma jeszcze jakiekolwiek znaczenie?

Przecież mało kto ma dzisiaj czas aby wygłaszać piękne mowy. Jeszcze mniej ludzi ma czas i ochotę ich słuchać. Pewnie i z tych powodów większość z nas jest zdania, że retoryka to relikt przeszłości i jej znaczenie jest wyłącznie historyczne. Grecy i Rzymianie na swych forach lubowali się w retorycznie wspaniałych mowach. Jeszcze może w czasach oświecenia retoryczne zdolności miały pewne znaczenie, ale kto potrzebuje to dzisiaj w czasach internetu i elektronicznej komunikacji

A już dla blogerów zainteresowanych technikami pisania interesujących notek i atrakcyjnymi szablonami graficznymi retoryka zdaje się się być całkowicie zbędną umiejętnością.

Nie tak dawno temu byłem na kursie retoryki. Jako praktykujący samouk nie byłem całkiem przekonany co do sensowności tego kursu. Mój początkowy skeptycyzm rozwiał się jednak już w trakcie pierwszej godziny. Kurs prowadził emerytowany profesor teologii Bartsch. To szalenie interesujący i pomimo swego podeszłego wieku jeszcze bardzo energiczny człowiek. Profesor Bartsch omówił z nami różne typy mów (mowa informacyjna, mowa przekonywająca ...) i zaproponował taki oto prosty schemat udanej mowy:

1. Wzbudzenie motywacji u słuchaczy. Dobry wstęp
2. Precyzyjna prezentacja tematu
3. Rozważanie różnych możliwych rozwiązań (zalety i wady). Próba spojrzenia na temat z różnych stron.
4. Prezentacja naszego rozwiązania
5. Wzmocnienie na samo zakończenie

Taki kurs to rzadka okazja zobaczenia siebie oczyma innych. Przygotowywaliśmy mowy, które były nagrywane na wideo i szczegółowo omawiane w grupie. Wcale nie jest łatwo wysłuchiwać krytyki innych. Są to jednak drogocenne wskazówki. Również obejrzenie siebie samego, niejako z drugiej strony, pomaga bardzo w lepszym przygotowaniu się i zrozumieniu co jest ważne w trakcie mowy. Otóż dla mnie najbardziej zaskakujący był fakt, że to co ja uważałem za ważne i co moim zdaniem mi nie wyszło, słuchacze w ogóle nie dostrzegli. Za to zauważyli wiele innych aspektów, których ja nie spostrzegłem.

Innym ważną nauką był dla mnie fakt, że można w ciągu już godziny przygotować całkiem dobrą 10-cio minutową mowę. Nie potrzeba więcej czasu na to. Trochę stresu i koncentracji wystarczy.

Retoryka to skuteczna metoda przekazania słuchaczom informacji i przekonanie ich do naszych poglądów. W trakcie mowy przekazujemy słuchaczom informacje o różnych dla nas istotnych sprawach. Naszym celem jest przekonać ich do naszych idei. Słuchacze mają jednak z reguły własne zdanie i przysłuchują się naszym wypowiedziom nieco sceptycznie. Dobrze jest więc spojrzeć na dany temat z różnych stron i werbalizować zrozumienie słuchaczy i ich wątpliwości.

W trakcie mowy istotne jest nie tylko co mówimy, ale też jak mówimy, jak się przy tym poruszamy i gestykulujemy i jaki kontakt wzrokowy uda nam się nawiązać ze słuchaczami. Jednym słowem czy uda nam się zawładnąć ich myślami i duszami.

Mowa musi też być atrakcyjna, musi budować pewne zainteresowanie w słuchaczach. Oni muszą czekać z niecierpliwością na każde następne słowo. Dobra mowa to rodzaj dyskusji ze słuchaczami. Zadajemy niewypowiedziane pytania słuchaczy i sami na nie odpowiadamy. W ten oto sposób wciągamy ich emocjonalnie w nasz punkt widzenia.

Sądzę, że naprawdę warto poświęcić tych kilka chwil na retorykę, bo zdolności te przydają się w bardzo wielu życiowych sytuacjach. Nie tylko w trakcie kongresowych prezentacji.

wtorek, stycznia 22, 2008

Każda nowa technologia ma swoich milionerów!

Ameryka od dawna uchodzi za kraj nieograniczonych możliwości. To kraj w którym każdy utalentowany i bardzo, bardzo, ale to bardzo pracowity człowiek może odnieść wielki sukces i zostać milionerem. Nawet bez wykształcenia masz tam szansę. Nawet jak na początek musisz myć talerze w restauracji, to nic, z czasem założysz własną małą restauracyjkę, a potem większą, a potem może sieć restauracji, i tak dalej aż do wielkiego sukcesu i milionów.

Jedną z sił napędowych amerykańskiej gospodarki jest właśnie ta próba realizacji tego marzenia o zostaniu milionerem przez setki milionów ludzi. Biorą oni na siebie dowolne wyrzeczenia, harują od rana do wieczora gnani do przodu tym marzeniem. To amerykańskie marzenie jest tak strasznie silne, że nic nie zniechęca ludzi od kontynuacji. Nawet oczywisty brak sukcesu. Nawet fakt, że taką milionerską karierę to tylko szalenie niewielu udało się zrealizować. Olbrzymia większość zostaje tam gdzie była."Nic to, jeżeli mi się nie udało, to z pewnością moje dzieci odniosą sukces" - mówią sobie Amerykanie i pchają swe pociechy na tę samą drogę po sukces.

Często zarzuca się Amerykańskiej polityce, że celowo mani ludzi tą wizją milionera. To takie opium dla ludu aby się nie buntował i godził z nie najlepszym losem. Niektórzy też twierdzą, że takie milionerskie kariery to kiedyś były możliwe, ale w dzisiejszych czasach to już nie.

Faktem jednak jest, że spora ilość Amerykanów zarobiła dzięki swej pracy i talentom olbrzymią ilość pieniędzy, bez lewych interesów i podejrzanych kontaktów. I tak dzieje się nadal. Ludzie ci nie muszą obawiać się pytania - "Jak Pan(i) zarobił(a) pierwszy milion?". Analizując życie tych ludzi często można zauważyć, że zarobili oni olbrzymie pieniądze w momencie pojawienia się nowych technologii czy trendów. Ludzie ci potrafili jak nikt inny wykorzystać ten moment, zrozumieli znaczenie tego rozwoju. Tak było już na przykład w czasach gdy pojawiła się kolej czy elektryczność, a potem samochody, filmy, telefony, aby wymienić tylko kilka z takich technologicznych przemian.

W ostatnich latach nowe technologiczne trendy pojawiają się coraz szybciej. A każda taka nowa technologia stwarza szansę dla nowych milionerów. I za każdym razem grupka ludzi wykorzystuje tę szansę i z dnia na dzień zostaje milionerem.

Oto taka mała próbka milionerów ery komputerów i internetu.


Gates und Jobs razem to rzadkość. Trudno jednak przecenić wpływ tych dwóch ludzi na erę technologii informacji.





Sergey Brim i Larry Page to założyciele Google. Niezbyt charyzmatyczni, za to szalenie bogaci.



Chad Hurley i Steeve Chen to Youtube. Obserwując ich mam wrażenie, że jeszcze nie dorośli do swych pieniędzy.



Mark Zuckerberg to założyciel socjalnego serwisu Facebook. Jak widać młody milioner może sobie pozwolić na dowolną nonszalancję. Ludzie nieco starszej daty nazwaliby jego "wsuwki męskie" niechlujstwem i absolutnym brakiem wychowania.



wtorek, stycznia 15, 2008

Zakompleksiona klasa

Wien, że temat zaczyna być powoli już nudny, bo w między czasie wszyscy piszą o klasie. Ta dowcipna odpowiedź na jednym z for o naszej klasie na temat "Analiza kompleksów społecznych na przykładzie portalu nasza-klasa.pl" jest naprawdę fajna. ;)))

Oferta - sesje fotograficzne do nasza-klasa!

Gość: Cwany synalek

Mamy dom z dużym ogrodem, urządzony antykami. W garażu Jaguar S-type
i Land Rover Discovery III ojca oraz Volvo XC 90 mamy. Zawsze stoi
przynajmniej jeden z nich. Zapraszam na sesje zdjęciowe, koszt
sesji - samochody, dom, ogród: 1000 PLN, z wnętrzami w domu -
dodatkowo 500 PLN. Musisz mieć własne tablice rejestracyjne! Terminy
do ustalenia przez telefon, bo rodziców nie może być w domu.
Złodziei i porywaczy proszę o wcześniejszy kontakt z naszym
prawnikiem i home bankerem taty.


czwartek, stycznia 03, 2008

Czy Kanibale są wśród nas?

Jak każdy bloger cieszę się z każdego odwiedzającego. Normalnie. Jest jednak pewna grupa gości, która budzi we mnie pewne obawy.


Przed wieloma miesiącami napisałem posta o wypadku kanibalizmu we Wiedniu. Krótka notka z okazji tego przykrego wydarzenia, nic szczególnego. Moim celem było raczej pokazanie pewnej manipulacji dziennikarskiej, a nie samo wydarzenie.


Od tego czasu trafia do mnie z wyszukiwarki google codziennie (!) kilka osób szukających czegoś tam pod hasłem "Kanibalizm".


Nie wiem czego tak naprawdę szukają te osoby i dlatego nie wiem czy mam się cieszyć czy raczej martwić z ich tych odwiedzin.


Wzywam więc szukających na moim blogu hasła "Kanibalizm" abyście napisali kilka słów o tym, czego tak naprawdę szukacie, co Was w tym temacie interesuje!


piątek, grudnia 28, 2007

Roczek

Tak to już rok minął od kiedy zacząłem pisać tego bloga na blogerze. To również już rok od kiedy odkryłem serwis Mybloglog i stałem się jego aktywnym użytkownikiem. Na mym blogu napisałem w ciągu tego roku nieco ponad 100 postów! No proszę jak to ładnie się składa i tutaj taka okrągła liczba!

Pozwólcie mi więc krótko podsumować ten rok.

To był rok ciekawy i trudny jednocześnie. Rok wielu nowych ciekawych kontaktów i znajomości. Nie brakowało jednak chwil, gdy poczułem ciężar szukania tematu na nowy blog i walczyłem z własnym lenistwem, aby siąść przed kompem i napisać nowego posta. Bo to wcale nie jest łatwo w miarę regularnie pisać posty.

Co mi się w ogóle nie udało to blog tematyczny. Miałem taki zamiar, ale zamiast tematycznie pisze nadal o wszystkim i niczym. Co też uczciwie w tytule mego blogu oznajmiłem.

Blogowanie to pasjonujące zajęcie. Od roku na codzienność patrzę z perspektywy blogowej notki. Wszystko co się w moim życiu i wokół mnie dzieje, książki i gazety które czytam pełne są przecież tematów na posta. W głowie ciągle natłok nowych tematów, które obracam w różne strony i część z nich potem realizuje. Nie wszystkie dojrzewają jednak do publikacji.

Blogowanie to nie tylko pisanie postów. To także rozsądnie szybkie reagowanie na komentarze, co przyznaję nie zawsze mi się udaje. Nie podzielam przy tym zdania niektórych blogerów, którzy z zasady nie odpowiadają na komentarze. Dla mnie to wspaniała szansa na dialog z czytelnikami, dialog często rozszerzający i pogłębiający temat posta. Zresztą czy te komentarze i odpowiedzi na nie, ta dyskusja na marginesie danego posta to nie jest właśnie to, co w blogowaniu (i innych socjalnych sieciach) jest najważniejsze? Czyli bezpośredni kontakt wszystkich użytkowników i brak podziału na tych co piszą i tych co czytają.

Blogowanie to także blogosfera. Czyli zaglądanie do innych blogerów, komentowanie ich postów i dyskutowanie na tematy wszelakie. Zajęcie to bardzo interesujące, aczkolwiek absorbujące czasowo niezmiernie. Strasznie mnie to wciągnęło i przyznam się tutaj, że czasami trochę zaniedbałem moją pracę na korzyść blogosfery. Mówiłem wtedy sam do siebie słowami starego polskiego dowcipu - "Jak Ci blogowanie w pracy szkodzi, porzuć pracę, o co chodzi!".

Każdy bloger pisze kierowany jakąś wewnętrzną potrzebą. Największym jednak uznaniem dla blogera jest fakt, że ktoś czyta i niekiedy nawet komentuje jego posty. To jest strasznie fajnie, jeżeli się ma czytelników, a jeszcze fajniejsze jest, jeżeli są to stali czytelnicy!

Niniejszym chciałbym Wam, moim czytelnikom, serdecznie podziękować za pozytywne zainteresowanie!

Dzięki wszystkim tym którzy tu na tego bloga zaglądają od czasu do czasu.

Serdeczne Dzięki wszystkim tym którzy czytają mojego bloga regularnie.

Serdeczne dzięki tym, którzy byli łaskawi komentować moje posty. To dzięki Wam ten blog staje się ciekawszy i bardziej żywy.

wtorek, listopada 13, 2007

DNA - nowy język programowania?

Bardzo ciekawy Webcast o programowaniu DNA opublikował niedawno TED.


Paul Rothemund pokazuje w nim jak można zaprogramować DNA aby utworzyć pewne figury geometryczne jak na przykład gwiazdę, trójkąt czy smajla.


Z DNA można na pewno zrobić dużo więcej niż tylko figury geometryczne. Następny etap to zapewne produkcja form życia na zamówienie.


Już widzę to oczyma wyobraźni. Oto specyfikacja na takiego ludka malutka, co robi wszystko co ja chcę, albo może olbrzyma, co góry przesuwa. A może szalenie piękniego chłopczyka. Albo najpowabniejszą dziewczynę. Fantanzja zleceniodawców zdaje się nie znać granic. A i twórcze możliwości programistów DNA są niewyczerpywalne.


Ale jak na razie tylko gwiazdki. No i dobrze tak. ;o)



wtorek, października 30, 2007

Master Switch

Mój syn mieszkał dobre kilka lat w Anglii. Bardzo szybko nasiąkł tam tymi dziwacznymi brytyjskimi zwyczajami. Jednym z nich jest "master switch".

Ta przesadna troska o bezpieczeństwo to jeden z bardzo rozpowszechnionych brytyjskich zwyczajów. Tam w każdym domu, z reguły gdzieś przy wejściu, jest taki master switch, którym można wyłączyć prąd w całym mieszkaniu. Ba, tam nawet przy każdym gniazdku jest taki switch , którym można wyłączyć prąd. Niedoświadczony obywatel z kontynentu (tak to Anglicy określają Europę) dziwuje się nie raz dlaczego światło nie włącza się albo jakieś tam urządzenie nie działa. Chwilę to trwa zanim na to wpadnie, że najpierw trzeba tego switcha przełączyć.

Syn ciągle skarży się na brak tego master switcha u nas i przed wyjściem z domu biega po mieszkaniu i wyciąga wszystkie wtyczki z gniazdek. Potem masa roboty aby te wszystkie urządzenia znowu podłączyć. Mruczy on przy tym coś o wyższości systemu brytyjskiego nad kontynentalnym. A ja dziwuję się jak to szybko można przejąć dziwaczne zwyczaje.

Czasami jednak żałuję, że sam nie mam takiego master switcha. Nie, nie potrzebuję go do prądu. Przydałby się jednak taki pstryczek aby przynajmniej na chwilę wyłączyć się z życia. Pstryk i wszystkie kłopoty, problemy, ten cały balast który ciągniemy za sobą przez życie zniknął. Opróżnić choćby na chwilę głowę od tego nawału myśli donikąd prowadzących, od tej codziennej przyziemności i z tak lekką głową wznieść się w obłoki, spojrzeć z góry na to nasze życie i może nawet zacząć je na nowo, trochę inaczej. Bo jak twierdzą spece od psychologii "nigdy nie jest za późno"!

czwartek, lipca 19, 2007

Gino

Po długich i jakże trudnych namysłach - dzięki serdeczne za wiele wartościowych propozycji "imieninowych" dla bezimiennego - ostatecznie zostaliśmy przy Gino. To to samo imię, które on miał u poprzedniego właściciela. żadne z alternatywnych imion nie zyskało powszechnego uznania, a piesek już wyraźnie reagował na Gino. I tak zostało.


Gino chyba nawet trochę do niego pasuje. Brzmi południowo, energicznie i nieco łobuzowato, a więc nadaje się świetnie dla psa o olbrzymiej energii i niespożytej chęci do zabawy. Tylko ze zdrobnieniami jest mały problem, bo Ginko brzmi przecież idiotycznie, czy nie tak?


Gino absorbuje naszą uwagę bezgranicznie. Skory ciągle do zabawy i psot jest trudny jest do upilnowania. W domu uwielbia szarpać co się da. Jak już nie ma nic innego to szarpie nawet swoje zabawki.


Zyskałem w nim dobrego partnera do biegania, a i po wielu, wielu latach zacząłem znowu jeździć na rowerze. Jednak 10 km biegania ze mną, czy nawet 20 za rowerem to dla Gino taka mała rozgrzewka. Wzmaga tylko jego apetyt, aby tak na całego poszaleć. Najlepiej z innymi psami. Jednak te które spotykamy na spacerach też nie wytrzymują jego tempa. A poza tym Gino uwielbia polować.


Chyba w między czasie nieco przyzwyczaił się do nas. To już przeszło miesiąc odkąd u nas zamieszkał. W domu zrobił się całkiem odważny. Jedyny problem jeszcze to miasto. W mieście wpada w straszną panikę i chce tylko gdzieś uciec. Mam nadal nadzieję, że kiedyś mu to przejdzie.


Kilka zdjęć tego łobuza zamieściłem na flickr.

czwartek, czerwca 14, 2007

Bezimienny

Kilka dni temu wprowadził się do nas ten oto bezimienny.

Byłem właśnie w rozjazdach jak B zakomunikowała mi radośnie tę nowinę. Ja przyznam, że nie byłem tym zbytnio zachwycony. Pies to frajda olbrzymia i szalenie przyjemnie jak takie stworzenie jest w domu. Ale to też olbrzymi obowiązek. Pies to koniec urlopów, wczesne wracanie do domu i spacerki bez końca.

Poza tym rozważaliśmy całkiem inną rasę i B chciała tylko panienkę. A bezimienny to chłopczyk rasy Alaska Husky.

Bezimienny ma 6 miesięcy i trafił do nas przez przypadek. Sąsiad przywiózł go przed chyba trzema miesiącami ze Słowacji. Po co nie wiem, bo nikt dla niego nie miał czasu. A ten malutki wył całe dnie i noce z żalu. Cały czas był sam w ogródku i tylko leżał przy naszym płocie i czekał aż do niego podejdziemy. Już raniutko wypatrywał nas i cieszył się okrutnie jak go głaskaliśmy. Oczywiście trzeba było malutkiego intensywnie dokarmiać, bo był ciągle głodny. Podobno prawie cała wieś go nieco dokarmiała. A wszystko tylko tak przez płot.

Strasznie psioczyliśmy na tego sąsiada. że to absolutnie nieodpowiedzialne i jak tak można. Aż tu razu jednego zagaduje on B czy chcemy tego malutkiego. Bo on dla niego nie ma czasu i jak my go nie weźmiemy to on go odda z powrotem gdzieś tam na Słowację. B była praktycznie od pierwszego dnia głęboko w malutkim zakochana, więc naturalnie od razu zgodziła się.

I tak to mamy zupełnie niespodziewanie psa. Cały rytm dnia totalnie zakłócony, malutki w centrum uwagi. Malutki to jego imię tylko tak na teraz, bo on jest jeszcze mały. Szukamy jednak dla niego jakiegoś naprawdę porządnego imienia.

czwartek, czerwca 07, 2007

Blogowe trendy

Mój blogowy Reader (ten od Google) oferuje od niedawna informację o trendach w subskrypcjach. To doskonale ulepszenie.

Ta nowa funkcja informuje ile postów i jakie przeczytałem. Dzięki temu wiem, że w ramach mych 66 subskrypcji przeczytałem w ciągu ostatnich 30 dni 571 postów! Już teraz mnie wcale nie dziwi, dlaczego ostatnio na nic nie mam czasu i jestem taki zmęczony.

Dzięki trendowi wiem również ile postów dziennie ukazuje się w moich subskrypcjach. Masa! Oczywiście prowadzi TechCruch (przeszło 8 postów dziennie) a tuż za nim inne profesjonalne blog technologiczne. Pinoteka Didixi z wynikiem 3,5 posta dziennie stawia dzielnie czoła tej internacjonalnej konkurencji.

Nareszcie więc dokładnie wiem na co poświęcam tak dużo czasu i rozumiem dlaczego mi go brakuje.

Na ten brak czasu narzekają też inni blogerzy - Didixi częściej, a ostatnio też między innymi Empiryk i Marcin M. Może więc również w przypadku blogowania mniej znaczy więcej?

piątek, czerwca 01, 2007

Poranek w wiedeńskiej kawiarni

Wczoraj raniutko spędziłem przeszło godzinkę w kawiarence. Takiej tradycyjnej, wiedeńskiej kawiarni (Kaffehaus) jak z obrazka jakiego starego. Te kawiarnie to kawał tradycji. Tutaj jeszcze przed stu laty koncentrowało się życie kulturalne i intelektualne tego miasta. Było to ulubione miejsce spotkań dla wszystkich. W nich również powstało niejedno dzieło literackie czy naukowe. Nieco ciekawych informacji na ten temat można znaleźć tutaj i tu. Oczywiście jeszcze więcej w źródłach niemieckojęzycznych.


Jeszcze do dzisiaj można w wiedeńskich kawiarniach zastać wielu austriackich prominentów, szczególnie tych z kręgu kultury. Również szefowie firm omawiają chętnie swe interesy w zaciszu lekko odseparowanego stolika z wygodną do siedzenia kanapką. Ale również wysocy rangą politycy nie stronią od nich.


Kawiarnie te otaczają swych gości taką szczególną atmosferę przytulności w swych wysokich pomieszczeniach ze zczerniałym od dymu sufitem, olbrzymimi kryształowymi żyrandolami, pokrytymi pluszem, wygodnymi siedzeniami, krzesłami od Thoneta i obowiązkowymi stolikami z marmuru. Są tam wygodne siedzenia, podają naprawdę dobrą i a przede wszystkim mocną kawę i zawsze jest aktualna prasa. A i ciastka są warte kilku dodatkowych punktów BMI. Kawiarnie wiedeńskie nie są hałaśliwe, ale też nie całkiem ciche. Takie w sam raz. Człowiek po prostu dobrze się w nich czuje.


Niestety te wiedeńskie kawiarnie powoli wymierają. Wypiera je Starbucks i jakieś podrzędne włoskie sieci. Te które pozostały oblężone są przez turystów i brak im przez to tego szczególnego nastroju. Są jednak ciągle jeszcze takie perełki tradycji w których czas zdaje się stać w miejscu. Nieco oddalone od szlaków turystycznych przyciągają jak magnes swą tradycyjną klientelę.


W jednej z takich oto kawiarni spędziłem dzisiejszy poranek. Zamówiłem dużą kawę z mlekiem zwaną tutaj "grosser Brauner" i sernik wiedeński, który tu robią nieco inaczej niż w Polsce. Przez moment gapiłem się wokół, przysłuchiwałem rozmowom z pobliskich stolików i przyglądałem innym gościom. W kawiarni było w miarę spokojnie, pomimo zwykłego porannego ruchu.


Po dobrej chwili tej twórczej kontemplacji wytarmosiłem notebooka z teczki i zająłem się nieco pracą. O dziwo, pomimo tych najróżniejszych dźwięków do mnie docierających i obcego otoczenia, pracowałem bardzo efektywnie, rozsądnie skupiony. Te kawiarniane rozmowy i różne dźwięki docierały do mnie jakby mocno stłumione w taki raczej przyjemny, nie zakłócający sposób. Rejestrowałem je po prostu ale bynajmniej nie wytrącało mnie to z mego skupienia i nie odwracało mej uwagi od pracy. Od czasu do czasu rozglądałem się wokół nie przestając rozmyślać nad moim tematem. A w mej głowie kiełkowała powoli myśl, że taki styl pracy naprawdę odpowiada mi.


Nawet nie zauważyłem kiedy minęła godzinka. W pośpiechu spakowałem notebooka, zapłaciłem i z żalem opuściłem kawiarnię. Czas aby wracać z powrotem do tego naszego pędzącego świata.


środa, maja 30, 2007

Blog tematyczny

Niekiedy zamieszczałem na tym blogu również bardziej fachowe posty. Wiem, że nie były to posty dla każdego. Sądziłem jednak, że poprzez właściwe kategorie (tags, labels czy jeszcze inaczej w zależności od bloga) każdy znajdzie z łatwością tematy, które go interesują.


Obserwując jednak zachowanie mych czytelników, za których łaskawe zainteresowanie niniejszym serdecznie dziękuję, jak również moje własne doświadczenia z odwiedzania innych blogów, stwierdziłem, że raczej mało kto wyszukuje interesujące go tematy poprzez kategorie.


Zapewne większość z nas zagląda po prostu do innych blogów i przegląda nowe posty zupełnie niezależnie od kategorii, jakiej ten post jest przyporządkowany. Jeżeli jakiś post nas nie interesuje to go nie czytamy. Jeżeli na danym blogu jest sporo postów, które tematycznie nas nie interesują, to przestajemy po prostu odwiedzać ten blog.


Z powyższego powodu postanowiłem przenieść moje "fachowe" posty na nowego, specjalnie w tym celu stworzonego bloga "Not Only Information Security". Tam będę zamieszczał posty na temat bezpieczeństwa IT i innych z IT związanych tematów.


Długo rozważałem za i przeciw zanim zdecydowałem się na ten krok. Prowadzenie jednego bloga, pracując jednocześnie w dużo więcej niż pełnym wymiarze godzin, to zadanie wcale nie łatwe. A co dopiero dwóch. "Czy lepiej mieć bloga z dwoma lub trzema postami na tydzień czy dwa blogi aktualizowane dużo rzadziej?" - to było ten mój dylemat nad którym zastanawiałem się dobrą chwilkę. Ostatecznie jednak zdecydowałem się na klarowność tematyczną.


Wszystkich zainteresowanych tematyką bezpieczeństwa IT (ale nie tylko) serdecznie zapraszam do "Not Only Information Security". Polecam jednocześnie posta o semantycznym webie, którego tam zamieściłem. Semantyczny Web, kto wie może to właśnie ten następny ważny krok w rozwoju internetu?


czwartek, maja 10, 2007

Przewartościowanie

Są takie chwile w życiu, że nagle cały nasz świat wartości zmienia się, albo wręcz wali się. To wszystko, co do niedawna było istotne, to co zaprzątało naszą uwagę w zupełności, odpływa w jednej chwili na drugi plan. Cały nasz świat dążeń i celów, ta absolutna koncentracja na wytyczone zadania, wszystko to nagle przestaje być ważne.

To przewartościowanie to najczęściej efekt wypadku, choroby czy innego nieszczęścia. Ten gwałtowny impuls wyrywa nas z utartego szlaku, z naszych schematów myślowych. Stary świat odpływa wtedy całkowicie, a umysł nasz absorbują tylko te nowe wyzwania.

Kilka razy przeżyłem sam takie chwile. Jak wtedy, kiedy po wypadku leżałem jakiś czas przykuty do łóżka, albo ostatnio kiedy B bardzo poważnie zraniła sobie rękę. W obu przypadkach, po pewnym czasie, wróciłem do dawnego rytmu i mniej lub więcej "starych" wartości. Wydaje mi się, że poprzez te zmiany stałem się jednak nieco bogatszy, bogatszy o pewne doświadczenie, które uczyniło mnie bardziej świadomym. Sądzę, że po każdym takim dramatycznym wydarzeniu moja skala wartości życiowych nieco zmieniła się.

Takie przewartościowania, chociaż z regóły spowodowane przez bardzo przykre zdarzenia, to wyjątkowa szansa na zastanowienie się nad życiem. To tak jakby w trakcie biegu zatrzymać się na chwilę, aby sprawdzić czy biegniemy w dobrym kierunku.

Te momenty pozwalają nam spojrzeć na życie z trochę innej strony i wymuszją odpowiedź na pytanie "Czy to co wydaje nam się tak szalenie ważne jest naprawdę bardzo ważne?".

Sądzę, że to wielka życiowa sztuka od czasu do czasu zatrzymać się na chwilkę w tym naszym biegu i rzetelnie odpowiedzieć sobie na to pytanie.

niedziela, maja 06, 2007

Ani tu ani tam

Ten zwrot opisuje doskonale sytuację emigranta. Już opuścił starą ojczyźnę, a jeszcze nie dotarł do nowej. Tak "wisi" on pomiędzy nimi, a więc ani tu ani tam. Tęskno za tą starą, a ta nowa nadal obca i nie całkiem przyjazna.


Los emigranta ma jednak też pozytywne strony. Emigrant porusza się w dwóch obszarach kulturowych, czerpie - jeżeli jest na tyle mądry - z dziedzictwa kulturowego dwóch narodów. Oczywiście aby dotrzeć do tego stanu trzeba się najpierw porządnie napracować. Opłaca się to jednak.


Już sam fakt płynnej znajomości dwóch języków wzbogaca. Ta znajomość tego drugiego, czy któregoś tam języka otwiera dostęp do kultury i sztuki tego innego narodu. Można czytać książki w różnych językach i wybierać z każdego co tam najlepsze, czy najbardziej interesujące - niestety bardzo dużo, chyba większość, książek angielskich czy niemieckich nie jest nigdy tłumaczona na polski.


Różnorodność tematyczna, z jaką emigrant się styka - naturalnie jeżeli chce - jest więc dużo większa. Bogactwo myśli i przekonań pozwala wyrobić sobie dużo bardziej objektywny pogląd na dowolny temat. To rozszerza horyzonty i pozwala na bardziej wyważone wartościowanie.


Koszt tej niejako kosmopolitycznej postawy jest jednak bardzo wysoki. Emigrant jest całe swe życie skazany na "Ani tu ani tam".

poniedziałek, kwietnia 16, 2007

Tulipomania

Taka mania tulipanowa ogarnęła nas ostatnio. To znaczy dokładnie od czasu kiedy B przed czterema laty zakochała się w Amsterdamie. Od tego momentu jeździmy tam każdego roku. To naprawdę fascynujące miasto z bardzo ciekawą historią.

Tulipany odegrały znaczącą rolą w histori tego miasta, a właściwie całej Holandii. Na początku 17 wieku Holendrzy zakochali się w tym pięknym, wtedy bardzo egzotycznym kwiecie. Tulipan stał się bardzo modny i był też pewnym symbolem dostaku. Bogaci kupcy i rzemieśnicy holenderscy byli gotowi płacić praktycznie każdą cenę za cebulki rzadkich gatunków tulipana. Semper Augustus, absolutnie najbardziej rzadki i uchodzący za najpiękniejszy gatunek, był praktycznie bezcenny - kilka cebulek posiadał jedynie naówczas najbogatszy Holender, kupiec Jacob Poppen - tak, tak kupiec, a nie szlachcic. Inne atrakcyjne rodzaje, jak Admirael albo Violetten, osiągały zawrotne ceny. Za jedną cebulkę można było kupić porządny dom! Nawet dosyć pospolite gatunki osiągały bardzo wysokie ceny. Kilka takich cebulek było tyle warte co całoroczny dochód średnio zamożnego kupca.


Wobec takiego zainteresowania pobyt był dużo większy niż podaż. Wnet rozpoczęła się wielka spekulacja tymi cebulkami. W kilkuset gospodach rozsianych po całej Holandii handlowano od rana do późnej nocy. Od każdej zawartej transakcji potrącano mały procent, za który wszyscy w karczmie jedli i pili.


Najpierw handlowano jedynie od późnej wiosny do jesieni rzeczywistymi cebulkami. Rychło jednak pomysłowi Holendrzy znaleźli sposób na tą przymusową przerwę w handlu i wynaleźli opcje. Od tego momentu handlowano opcjami na cebulki w ziemi. Transakcje były w zasadzie przyszłościowe (future), bo ich finalizacja miała nastąpić po przekwitnięciu kwiata. Pomino to, te opcje w ciągu roku wielokrotnie zmienały właściciela.


Kiedy jedna cebulka tulipana była już dla większośći kupujących za droga zaczęto ją dzielić. No nie tak naprawdę. Ważono je tylko i handlowano uncjami. Tak, tak tymi samymi, którymi waży się złoto, tylko że uncja cebulki była droższa niż złoto. W ten sposób Holendrzy wynaleźli coś w rodzaju share. Zapewniło to dopływ świeżej gotówki do tych swoistych giełd w karczmach. Gotówka napływała teraz od drobnych graczy, z których wielu zrezygnowało ze swego zawodu i poświęciło się spekulacji, a nie tylko od bogatych kupujących. Fama o wielkich i szybkich pieniądzach, które można zarobić na handlu tulipanami jakiś jescze czas przyciągała coraz to nowe rzesze spekulantów. Liczba ich była jednak wnet wielokrotnie wyższa od liczby kupujących.


Jednego zimowego ranka w lutym roku 1637 w Haarlemskiej gospodzie - Haarlem był absolutnym centrum handlu tulipanami - nastąpił nieunikniony kolaps. Zabrakło kupujących, a sprzedawcy wpa

dli w panikę. Tak oto doszło do pierwszego poważnego kryzysu w historii giełdy. Giełdy, która jeszcze wtedy formalnie nie istniała.


Holendrzy to bardzo inteligentny naród i udało im się wyjść z tego kryzysu bez zbytniego uszczerbku. O całej tej mani tulipanowej opowiada pasjonująco Mike Dash w swej książce "Tulipmania".Gorąco polecam tę książkę wszysztkim miłośnikom Holandii, tulipanów i zainteresowanym historią giełdy. Chyba niestety nie jest ona dostępna w języku polskim.


Dla nas jedną z wielu atrakcji w Amsterdamie jest bardzo długi pobyt na tamtejszym targu kwiatowym. Kończy się on zakupem większej ilości cebulek, przede wszystkim tulipanowych. W zeszłym roku nabyliśmy ich 150. Jesienią zasadziłem je przykładnie w ogródku koło tych z poprzedniego roku. Dzięki łagodnej zimie wystawiły już swe łepki i otwierają powoli te wielobarwne kielichy. Ah, gdybym tak jeszcze bywał częściej za dnia w domu aby móc je podziwiać!