Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pies. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pies. Pokaż wszystkie posty

sobota, września 12, 2009

Wiejski Internet

Zafascynowani wspaniałymi możliwościami jakie mamy do dyspozycji dzięki internetowi często zapominamy o równie zdumiewających komunikacyjnych zdolnościach tradycyjnych grup społecznych. A takich klasycznych przykładów jest mnóstwo, jak na przykład błyskawiczne rozpowszechnianie się różnych nowinek plotek wewnątrz firmy.

Ostatnio na własnym przykładzie przekonałem się o niezwykłej zdolności komunikacyjnej małej wioski. Otóż przed kilkoma dniami nasz husky zamiast grzecznie leżeć w ogródku wybrał się na samodzielna wędrówkę po wsi, albo mówiąc dosadnie zwiał nam. Nad ranem spostrzegliśmy jego znikniecie i przerażeni ruszyliśmy na poszukiwania. Po godzinie bezowocnego obszukiwania wsi i okolicznych pól autem i rowerem moja Pani wpadła na genialny pomysł, aby pytać ludzi czy nie widzieli tego naszego łobuza. Spytała kogoś na ulicy, on coś tam słyszał i wysłał nas do sklepu. Okazało się, że w sklepie (jedyny we wsi) już wszyscy wiedzą o bezpańskim psie, a panie z urzędu gminy próbują się do nas dodzwonić. I tak oto dowiedzieliśmy się, że nasz pies leży sobie na podwórku jednego z domów czekając cierpliwie na swoją ulubiona psia koleżankę.


Od czasu tego zdarzenia chyba każdy mieszkaniec wsi (około tysiąca ludzi) wypytuje mnie dokładnie. Czy to mój pies zwiał? A jak to było? A dlaczego i tak prawie bez końca.


W mgnieniu oka więc praktycznie cała wieś dowiedziała się, że mój pies zwiał. I to całkiem bez internetu. ;)


niedziela, października 14, 2007

Psie zaprzęgi

Jako posiadacz psa marki Alaskan Husky wybrałem się na wyścigi zaprzęgów psich w Mercheggu (dolna Austria). Marchegg to taka dziura tuż nad granicą słowacką, od której oddziela nas tylko rzeczka March. Słynne jest trochę to miasteczko, bo tutaj nad marchowymi mokradłami mają swe siedlisko bociany. Nawet przeszło setka bocianów spędza tu lato i wychowuje małe bocianiątka.

Te wyścigi psie to nie była duża impreza. Ot kilkunastu fanatyków ze sporą ilością psów bawiła się na oczach nielicznej publiczności. Dyscyplin było sporo, no bo i bieganie z psem, jazda na rowerze, jazda na hulajnodze (zwanej tu Scooter), no i do tego zaprzęgi różnej kategorii. Do ośmiu psów!

Większość psów była rasy husky albo alaskan husky (w zasadzie nierasowe). Sporo było również malamutów i kilka psów innych ras.

Pogoda była dla piesków wspaniała, bo chłodna, a dla ludzi w miarę przychylna bo słonecznie. Zawodnicy (ludzie) krzątali się koło swego sprzętu (oj te scootery czy wózki to kosztują sporo, a do tego ta masa linek i różnych uprzęży) i psów. Zawodnicy (psy) zachowywali się różnie. Niektórzy spokojnie koncentrowali się przed występem, leżąc na trawie i obserwując przeciwników. Inni, wyraźnie nerwowi, przekrzykiwali się nawzajem. Zawodnicy (ludzie) byli na starcie bardzo skupieni i poważni. Zawodnicy (psy) nie mogły doczekać się komendy "Go!", wiercąc się i prąc do przodu cały czas. "Go!" Po komendzie startowały jak wystrzelone z rakiety i pędziły przed siebie w szalonym tempie.

Najbardziej podobały mi się te duże zaprzęgi. Od sześciu psów w górę to jest siła. Utrzymać je wszystkie w ryzach nie jest też łatwo. Widok jest to jednak wspaniały jak pieski pędzą bez przymusu ciągnąc spory wózek za sobą.

Nie podobało mi się natomiast bardzo, że praktycznie wszystkie te pieski są trzymane o przewożone w miniaturowych klatkach. Nie mogą nawet wstać i swobodnie ruszyć się. Czyżby dlatego potem tak chętnie biegały?

niedziela, sierpnia 26, 2007

czwartek, lipca 19, 2007

Gino

Po długich i jakże trudnych namysłach - dzięki serdeczne za wiele wartościowych propozycji "imieninowych" dla bezimiennego - ostatecznie zostaliśmy przy Gino. To to samo imię, które on miał u poprzedniego właściciela. żadne z alternatywnych imion nie zyskało powszechnego uznania, a piesek już wyraźnie reagował na Gino. I tak zostało.


Gino chyba nawet trochę do niego pasuje. Brzmi południowo, energicznie i nieco łobuzowato, a więc nadaje się świetnie dla psa o olbrzymiej energii i niespożytej chęci do zabawy. Tylko ze zdrobnieniami jest mały problem, bo Ginko brzmi przecież idiotycznie, czy nie tak?


Gino absorbuje naszą uwagę bezgranicznie. Skory ciągle do zabawy i psot jest trudny jest do upilnowania. W domu uwielbia szarpać co się da. Jak już nie ma nic innego to szarpie nawet swoje zabawki.


Zyskałem w nim dobrego partnera do biegania, a i po wielu, wielu latach zacząłem znowu jeździć na rowerze. Jednak 10 km biegania ze mną, czy nawet 20 za rowerem to dla Gino taka mała rozgrzewka. Wzmaga tylko jego apetyt, aby tak na całego poszaleć. Najlepiej z innymi psami. Jednak te które spotykamy na spacerach też nie wytrzymują jego tempa. A poza tym Gino uwielbia polować.


Chyba w między czasie nieco przyzwyczaił się do nas. To już przeszło miesiąc odkąd u nas zamieszkał. W domu zrobił się całkiem odważny. Jedyny problem jeszcze to miasto. W mieście wpada w straszną panikę i chce tylko gdzieś uciec. Mam nadal nadzieję, że kiedyś mu to przejdzie.


Kilka zdjęć tego łobuza zamieściłem na flickr.

czwartek, czerwca 14, 2007

Bezimienny

Kilka dni temu wprowadził się do nas ten oto bezimienny.

Byłem właśnie w rozjazdach jak B zakomunikowała mi radośnie tę nowinę. Ja przyznam, że nie byłem tym zbytnio zachwycony. Pies to frajda olbrzymia i szalenie przyjemnie jak takie stworzenie jest w domu. Ale to też olbrzymi obowiązek. Pies to koniec urlopów, wczesne wracanie do domu i spacerki bez końca.

Poza tym rozważaliśmy całkiem inną rasę i B chciała tylko panienkę. A bezimienny to chłopczyk rasy Alaska Husky.

Bezimienny ma 6 miesięcy i trafił do nas przez przypadek. Sąsiad przywiózł go przed chyba trzema miesiącami ze Słowacji. Po co nie wiem, bo nikt dla niego nie miał czasu. A ten malutki wył całe dnie i noce z żalu. Cały czas był sam w ogródku i tylko leżał przy naszym płocie i czekał aż do niego podejdziemy. Już raniutko wypatrywał nas i cieszył się okrutnie jak go głaskaliśmy. Oczywiście trzeba było malutkiego intensywnie dokarmiać, bo był ciągle głodny. Podobno prawie cała wieś go nieco dokarmiała. A wszystko tylko tak przez płot.

Strasznie psioczyliśmy na tego sąsiada. że to absolutnie nieodpowiedzialne i jak tak można. Aż tu razu jednego zagaduje on B czy chcemy tego malutkiego. Bo on dla niego nie ma czasu i jak my go nie weźmiemy to on go odda z powrotem gdzieś tam na Słowację. B była praktycznie od pierwszego dnia głęboko w malutkim zakochana, więc naturalnie od razu zgodziła się.

I tak to mamy zupełnie niespodziewanie psa. Cały rytm dnia totalnie zakłócony, malutki w centrum uwagi. Malutki to jego imię tylko tak na teraz, bo on jest jeszcze mały. Szukamy jednak dla niego jakiegoś naprawdę porządnego imienia.