Jedną z głównych aren tej walki był maraton bostoński. Ten jeden z najstarszych maratonów świata, który po raz pierwszy odbył się w 1897 roku, przyciągał i nadal przyciąga jak magnes najlepszych biegaczy. No i również biegaczki.
Te jednak nie miały tam prawa startu, bo uważano wtedy, że biegi dłuższe niż 1,5 mili są dla kobiet szkodliwe. Amerykańskie stowarzyszenie sportowe Amateur Athletics Union (A.A.U.) nie zezwalało na starty kobiet w biegach długich.
Bardzo dokładnie opisał to nastawienie znany w latach pięćdziesiątych Dr. Heiner Martius w swym poradniku dla kobiet:
"Kobiety są zbyt dumne aby próbować ze skurczoną tworzą i kończynami naśladować mężczyzn w pogoni za sportowymi rekordami"
Czyli ten zakaz był tylko dla dobra pań, a one są czasami takie nierozsądne i nie rozumieją tego. ;)
Pomimo to waleczne kobiety nie dały za wygraną. Pierwszą kobietą, która przebiegła maraton była Roberta “Bobbi” Gibb w roku 1966. Bobbi schowała się w krzakach przy starcie, odczekała pierwszych startujących i po chwili włączyła się do biegu. Bobbi obawiała się, że organizatorzy ją zatrzymają, a nawet, że policja może ją zaaresztować. Oczywiście natychmiast rozpoznano ją jako kobietę. Nikt jednak nie próbował jej zatrzymać czy przeszkadzać w biegu. Wręcz przeciwnie . Inni biegacze pozdrawiali ją przyjaźnie. Bobbi ukończyła bieg przy aplauzie widzów ze świetnym czasem 3 godziny i 21 minut. Dużo szybciej niż wielu mężczyzn. Na zakończenie gubernator stanu Massachusetts podszedł do niej, podał jej rękę pogratulował wyniku!
W roku 1967 Katherine Switzer zarejestrowała się nie ujawniwszy, że jest kobietą i wzięła udział w maratonie obok biegnącej znowu bez numeru startowego Bobbi Gibb. W trakcie biegu dziennikarze odkryli, że biegnie kobieta z oficjalnym numerem startowym i poinformowali o tym organizatorów. Rozwścieczony direktor biegu, Jock Sample, podjechał w pobliże Katherine, wyskoczył z auto i próbował ją zatrzymać, albo przynajmniej zedrzeć z niej numer startowy.
Katherine biegła wraz z kilkoma przyjaciółmi, którzy natychmiast stanęli w jej obronie. Na oczach zachwyconych i fotografujących dziennikarzy potężny przyjaciel Katherine (chłop ważył 120 kilo i rzucał młotem) wyrzucił Jocka Sample z drogi. Rzut był na tyle mocny, że Jock Sample zaniechał dalszych prób usunięcia Katherine z biegu. Oczywiście została ona natychmiast zdyskwalifikowana i jej czas (4 godziny 20 minut) nie został odnotowany oficjalnie. Pomimo to (a może właśnie dlatego) wydarzenie to przeszło na stałe do historii maratonu. W następnych latach coraz więcej kobiet brało udział w bostońskim maratonie bez numeru startowego. Ale dopiero w 1972 roku po raz pierwszy dopuszczono oficjalnie do biegu kobiety! Pierwszą kobietą, która oficjalnie zwyciężyła była Nina Kuscsik z czasem 3 godziny 10 minut.
W między czasie nikogo już nie dziwi widok kobiety biegnącej w maratonie. Tysiące kobiet bierze corocznie udział w wielu organizowanych biegach. Organizatorzy bardzo często zabiegają wręcz o udział możliwe dużej ilości kobiet w biegach.
A i rezultaty kobiet są fenomenalne i całkiem bliskie tych najlepszych. Panie są w stanie przebiec te 42 km w 2 godziny i 16 minut!
I pomyśleć, że jeszcze przed 40 laty powszechne było mniemanie, że kobiety nie mogą biegać więcej niż 1,5 mili! Jak bardzo można się mylić!
