Muhammad Yunus z Bangladeszu, Laureat nagrody Nobla o którym pisałem tutaj, rozpoczyna swoją działalność w Europie. We Włoszech jego bank - Grameen - we współpracy z Unicredit będzie udzielać mikro kredytów. Zasady są takie same jak w Bangladesz. Kredyty te to małe sumy z niewielkim oprocentowaniem przeznaczone wyłącznie do rozwoju przedsiębiorczości. Yunus nie chce udzielać kredytów na konsumpcję, bo takie kredyty ludziom nie pomagają, a wręcz przeciwnie jeszcze bardziej uzależniają ich i powiększają ubóstwo.
W wywiadzie dla austriackiej gazety "Die Presse" Yunus mówi, że w szkołach w Bangladesz wychowuje się młodych ludzi w duchu przedsiębiorczości. Hasłem przewodnim nie jest znalezienie pracy dla siebie, a stworzenie miejsc pracy dla innych. To jest według Yunusa właściwa droga do wyjścia z ubóstwa.
Jakże olbrzymia różnica w porównaniu z Europą. U nas celem młodych ludzi jest ciepła państwowa posadka i jak najwcześniejsza emerytura!
Nie dziwny się więc kiedy za lat najpóźniej kilkanaście ci energiczni azjatyccy biedacy przejmą całkowicie kontrolę nad bogatymi, ale biernymi i zbyt wygodnymi europejczykami.
O wszystkim i o niczym. Piszę o sprawach dla mnie ważnych, o tym co mnie zainteresowało - wspomnienia z podróży, reakcje na aktualne wydarzenia polityczne, krótkie recenzje książek, które właśnie przeczytałem, no i refleksje na tematy różne.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą europa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą europa. Pokaż wszystkie posty
piątek, maja 14, 2010
poniedziałek, czerwca 08, 2009
Parlament Europejski - pępek Europy czy tylko atrapa demokracji?
Dziwne były te wybory do europejskiego parlamentu. Pomimo że tam zapadają najważniejsze decyzje, zatwierdza się 70 procent europejskich praw, a narodowe parlamenty mogą jedynie potwierdzić te unijne prawa w nacjonalnym prawodawstwie, to zainteresowanie "Europejczyków" było zdecydowanie małe. Nieliczni, którzy poszli głosować, pchali do tego europejskiego parlamentu skrajne partie czy ugrupowania - często otwarcie żądające wystąpienia z UE -, które w nacjonalnych wyborach są bez szans.
Niespecjalnie obserwowałem kampanię wyborczą, bo denerwują mnie politycy, którzy pojawiają się raz na pięć lat i przekonują nas usilnie jak ważne są te wybory i europejski parlament w ogóle. Może dla nich. A ja się pytam, jeżeli to takie ważne to dlaczego te długie pięć lat ich nie było widać i słychać? Co oni tam robili te całe pięć lat!
Więc jak mówię chociaż nie interesowałem się tym sztucznym szumem wyborczym to jednak coś do mnie pomimo to dotarło. Otóż zauważyłem, że wszystkie partie bez wyjątku - i te skrajne i te "poważne" - niezależnie od kraju - bo taka była sytuacja tu w Austrii, ale też w Anglii i również w Polsce, gdzie słyszałem wywiad z głównym kandydatem pewnej partii - przekonywały nas wyborców, że to właśnie one będą w Brukseli najlepiej walczyć o interesy naszego kraju. Wszystkie partie miały jeden i tylko jeden cel - reprezentować nasz kraj i stawić czoła tym z Brukseli. Ta kampania wyborczą to była tylko taka licytacja na ten jeden jedyny temat.
Jak to możliwe, żeby żadna partia nie proponowała czegoś dla Europy, jakiegoś planu na przyszłość, rozwiązań trudnych problemów, no choćby idei co zrobić na europejskim poziomie aby jak najszybciej wyjść z kryzysu. Zero wizji, zero europejskiego myślenia gdzie nie spojrzeć. Przynajmniej tam gdzie ja patrzyłem. ;)
Jeżeli tak jest naprawdę, to chyba czas najwyższy na radykalne zmiany. Albo należy ten parlament rozwiązać jako taki organ alibi dla decyzji podjętych przez komisję europejską. Albo przekształcić w prawdziwy parlament, taki który wyłania z pośród siebie rząd - w tym przypadku komisję europejską.
Jako przekonany Europejczyk popierający od lat ideę europejskiej integracji jestem zdecydowanie za tą drugą alternatywą.
Niespecjalnie obserwowałem kampanię wyborczą, bo denerwują mnie politycy, którzy pojawiają się raz na pięć lat i przekonują nas usilnie jak ważne są te wybory i europejski parlament w ogóle. Może dla nich. A ja się pytam, jeżeli to takie ważne to dlaczego te długie pięć lat ich nie było widać i słychać? Co oni tam robili te całe pięć lat!
Więc jak mówię chociaż nie interesowałem się tym sztucznym szumem wyborczym to jednak coś do mnie pomimo to dotarło. Otóż zauważyłem, że wszystkie partie bez wyjątku - i te skrajne i te "poważne" - niezależnie od kraju - bo taka była sytuacja tu w Austrii, ale też w Anglii i również w Polsce, gdzie słyszałem wywiad z głównym kandydatem pewnej partii - przekonywały nas wyborców, że to właśnie one będą w Brukseli najlepiej walczyć o interesy naszego kraju. Wszystkie partie miały jeden i tylko jeden cel - reprezentować nasz kraj i stawić czoła tym z Brukseli. Ta kampania wyborczą to była tylko taka licytacja na ten jeden jedyny temat.
Jak to możliwe, żeby żadna partia nie proponowała czegoś dla Europy, jakiegoś planu na przyszłość, rozwiązań trudnych problemów, no choćby idei co zrobić na europejskim poziomie aby jak najszybciej wyjść z kryzysu. Zero wizji, zero europejskiego myślenia gdzie nie spojrzeć. Przynajmniej tam gdzie ja patrzyłem. ;)
Jeżeli tak jest naprawdę, to chyba czas najwyższy na radykalne zmiany. Albo należy ten parlament rozwiązać jako taki organ alibi dla decyzji podjętych przez komisję europejską. Albo przekształcić w prawdziwy parlament, taki który wyłania z pośród siebie rząd - w tym przypadku komisję europejską.
Jako przekonany Europejczyk popierający od lat ideę europejskiej integracji jestem zdecydowanie za tą drugą alternatywą.
piątek, grudnia 29, 2006
Ani tu ani tam
To udany tytuł książki Billa Brysona "neither here nor there - travels in europe". To też niejako kontynuacja jego opisu amerykańskich podróży, które tak dobrze przedstawił w "The Lost Continent".Całkiem niedawno jego inna książka - "A short history of nearly everything" - była przez dłuższy czas na czele angielskiej listy bestsellerów. Chyba w między czasie ukazała się również w Polsce - wydaje mi się, że mignęła mi w jakieś księgarni w Bielsku Białej.
Bill Bryson to Amerykanin w słusznym wieku, który od wielu lat żyje w Anglii. Jego sposób widzenia Europy jest nieco inny od naszego. Nic dziwnego. Przecież już nawet Anglicy mają pewne problemy z kontynentem, jak zwykli nazywać wszystkie inne kraje Europy.
Bryson potrafi dostrzec w całkiem zwyczajnych sytuacjach coś niezwykłego i charakterystycznego dla danego kraju czy miasta.
W Paryżu spostrzegł od razu ten brutalny ruch samochodowy. Opisuje z odrobiną przesady, ale bardzo trafnie swoje kłopoty przy przechodzeniu przez ulicę z kilkunastoma pasami, a zielone światło świeci się tak krótko, że starczy go tylko na kilka z nich. Ruch samochodowy w Paryżu jest naprawdę dziki. Jeździłem tam samochodem tak spięty jak nigdzie indziej. Nawet w Rzymie łatwiej jeździ się, a to już coś znaczy. B. po każdym przejściu przez ulicę, zwykła mawiać, że tym razem jeszcze uszła z życiem.
Bryson opisuje z dużą dozą humoru różne swe drobne niepowodzenia i kłopoty w trakcie podróży. Nawet tak banalne sceny, jak ta kiedy w Oslo usiłuje bezskutecznie przekonać upartą bileterkę aby wydała mu bilet - który on dużo wcześniej zamówił, ale przyjmujący zlecenie w biurze podróży przekręcił jego nazwisko - kilka minut przed odjazdem autobusu do Hammersfest, w opisie Brysona nabierają dużej plastyki.
Bryson potrafi też być złośliwy. Jest zdumiony Brukselą, miastem, które nie ma niczego charakterystycznego. Nie leży ani nad morzem, ani w górach ani nie ma wielkiego zamku czy klasztoru na pobliskiej górze. Ani nawet nie leży nad jakąś choćby małą rzeką! To fakt niewyobrażalny dla Brysona, fakt który dosadnie potwierdza jego zdanie o Brukseli jako mieście brzydkim, nieciekawym i bez wyrazu. Jego konkluzja brzmi "The best thing that can be said for Brussels is that it is only three hours from Paris".
Również Austria nie znalazła zbytniego uznania w jego oczach. Innsbruck i Salzburg to miasta, w których można tylko kupić duperele dla turystów, a pogłoski jakoby Wiedeń leżał nad Dunajem, są trudne do sprawdzenia. To prawda, bo Dunaj płynie sporo oddalony od centrum miasta. Bryson opisuje zabawnie swą wyprawę w poszukiwaniu Dunaju, w trakcie której zagubił się gdzieś w olbrzymim Praterze. Poza tym dokopał Austriakom, za wybór Waldheima na prezydenta. Tę typowo amerykańską reakcję nie podzielam w całości. Waldheim był przedtem przez wiele lat sekretarzem generalnym ONZ. Dlaczego jego przeszłość wtedy nikomu nie przeszkadzała?
Jakie wrażenie wywarła Polska na Brysonie nie wiadomo. Niestety nie dotarł nad Wisłę.
Subskrybuj:
Posty (Atom)